تصاویری از یک رویا، در جلوه‌هایی مختلف، مدت‌هاست که ذهنم را درگیر خود کرده است: گاهی می‌خندم... گاهی نه. گاهی خوشحال هستم گاهی نیستم اما او همیشه هست! صداهایی هستند که مانع از تمرکز من برروی دیدن این رنگ‌ها می‌شوند اما این در کیفیت ماجرا تاثیری ندارد؛ رایحه‌ی آن همیشه هست: مانند عطرِ سبزیِ تازه از گاریِ سبزی‌فروش و یا نانِ تازه که هوا‌کشِ نانوایی، به بیرون می‌سُراند تمام فضا را پر کرده و به این هم توجهی ندارد که عابری کنجکاو و حواس‌جَمع از آنجا می‌گذرد یا نه!
این‌ها را زمانی می‌شنوم که تصمیم می‌گیرم تصمیمی نگیرم و احساس کنم او هست و من بروم؛ او، من شود و من، تنها، گوشه‌ای بنشینم و ببینم که چه راحت می‌شود؛ همان‌طور که خیلی‌ها قبل‌تر از من، به من گفته بودند و من نمی‌توانستم باور کنم و چه چیزی از این بهتر ?
