خودم رو میبینم که روی صندلی نشستم. و گوشم رو به صدای مجری دوختم که کی اسممو صدا میزنه.خون تو بدنم داره به جوش میاد! وااای!! نشستم روی یه چهارپایه و تنها و چشم های تماشاچیانہ، که این استرس من رو روی سِن دنبال میکنن. و من توی مبارزه ای سنگین قرار گرفته بودم. نبردی بین من و شعله ی درونم، که خونم رو تبخیر کرده بود! همه ی تلاشم رو می کردم که جلوی لرزش دست و پام رو بگیرم. شده بودم مثل پیرمردهای هفتاد ساله! تو گوشم همش داشتم صدای مجری رو می شنیدم که اسمم روصدا میزنه، و با هر بار، لرز بیشتری به وجودم میافتاد. باخودم میگفتم:
- خدایا! یعنی این منم که اینجام؟ که نشستم و منتظر تقدیرم هستم...
