همیشه هم که نمی‌تونم خوشحالیم رو بهت نشون بدم ها!؟ آدمم. اگه یه بار از راه رسیدی و سَرِ شوخی رو باز کردی و دیدی خورد توی راهِ نفَست، دلخور نشو؛ احتمالا اونجا چیزی یا کسی رفته روی نِروَم و... از شانس بدت، فرکانسم با مال تو، جورتر بوده! هرچند این ربطی به لوس یا نابجا بودنِ شوخیِ تو نداشته و یا برعکس، بی‌جَنبِگی من!
من همیشه آدم نیستم. گاهی اوقات میرم و علی رو با حیوونی که بیشتر با حالِ اون موقعش شباهت داره، تنها میذارم مثلا سگ! شاید هم شغال و شاید هم موجود زنده‌ی ساکتی مثل کرم خاکی؛ روبروت می‌شینم و به لب‌هات نگاه می‌کنم! برام اهمیت نداره که فحش میدی یا تعریف‌هایی که پشت‌سرم کردی رو تحویلم میدی. حیوون بودن همیشه به پاچه جِر دادن نیست؛ گاهی شاهدِ ازهم‌پاشیدن کسی بودن و لب از لب باز نکردن، نوعی وخیم از حیوون بودنه!
بااین‌حال، منظور من بی‌ثباتی نیست؛ برعکس، تمرینی برای خودِ واقعی بودنه؛ خودی که هرروز و شاید هر لحظه، متناسب با هر موقعیتی، جوری متفاوت عکس‌العمل نشون میده که شاید به ذائقه‌ی همه نچسبه اما مگه مهمه؟ من وسطِ بازی‌ای هستم که بی‌اجازه بهش دعوت شدم، حالا بیام و ادابازی کنم؟ مگه تیاتره؟
برای رسیدن به یه همچین نگرشی که قطعا قابل رشده، خوشحالم هرچند شاید ظاهرم اینجور نشون نده!
