ساعت، سی و هشت دقیقه است که وارد بیست و نهم آبانِ عزیزم شده. تنورِ گازیِ اتاقم، دارد نقش بخاری را برایم بازی می‌کند؛ با شعله‌ای آبی و گِرد، اندازه‌ی یک بشقاب میوه‌خوری! آلبوم « always near a romantic place » از کِوین کِرن، رفیقِ زبانِ دلِ این‌روزهای من، دارد از سر به ته، پخش می‌شود و اکنون « a time remembered » تمام و وارد بعدی شد. تازه ماکارونی با سیب‌زمینی و سویا را با برادر کوچکترم عباس، خوردیم؛ درحالیکه که تلویزیون مشغول پخش فیلمی بود که در عملی انجام‌شده، چند صحنه از آن را دیدم؛ نامش را هم نمی‌دانم چون... مادرم هم بود؛ البته او قبل‌تر همراه با پدرم شام‌شان را خورده بودند. بعد از شام، حین بازی با نخ دندان، با نوک انگشت اشاره، سلامی به عضو جدید خانه، کاکتوس صخره‌ای کردم و با لبخند، بی‌صدا، از صمیم قلب، عرض دوستی کردم. یک خرمالو از پلاستیکِ دسته‌دار کنار یخچال ( که احتمالا برای دورهمی تهیه شده بود ) کِش رفتم و در اتاقم، در کنار پرتقالی که آن‌هم دیشب به همین شکل، به آذوقه‌ی خوراکی‌های اتاقم اضافه شده بود، اضافه کردم. دست‌ودلم به نوشتن نمی‌رفت ولی نوشتم تا امشب را قیچی بزنم به روش زندگی سابقم ( فرار از واقعیت. ) زورِ امشبم در همین حد بود و چه خوشحالم که این تعداد کلمه انتظارم را می‌کشیدند! نمی‌خواهم پیگیر این سناریو باشم که زور و تمایل و لذت و... این کار از کجا آمده، تنها خوشحالم که این‌روزها، نوشتن، اولویتِ یکِ زندگی من است! ( اکنون ) دچار یک رِخوتم و بین اینستاگرام‌گَردی و تماشای قسمت پنجم فصل اول سریال « silo » گیرافتاده‌ام. البته باید قبل از آن،از مادر برای نوبت آبیاری گل‌های اتاقم سوال کنم چون یکی، دو روز است که می‌بینم، هر چهارتایی‌شان به اتفاق، درحال زاری هستند.
