مدت‌هاست که می‌شناسمت، منتها از معبرِ دل! با افکارت غریبه‌ام اگر امشب در صحبت‌مان، حرف کم آوردم، دلیلش همین بود. اما خجالت نکشیدم از این اقرار، چراکه چراغِ روشنِ دلت را برای حضورِ دلم در محوطه‌ی احساست، احساس کردم. این شد که بی‌پروا دستِ افکارم را که بوی خامی‌اش همه‌جا را پر کرده بود، برداشتم و تو را با خودت تنها گذاشتم.
بعضی‌ها اجازه می‌دهند خودت باشی، درواقع آن را یاد بگیری. اجازه می‌دهند هرقدر دلت می‌خواهد بمانی، سکوت کنی، پَرت و پَلا بگویی و به گوشه‌ها گیر نکنی، رها° برقصی.
بعضی‌وقت‌ها برای حرف زدن « فکر نکنی » زیباترین ادبیاتِ جهان است! کتاب به ویرایش نیاز دارد، صحبت‌های ردوبدل شده بین دو روح، هرچه بداهه‌تر، دلی‌تر، نرم‌تر، فهمیدنی‌‌تر!
مدتی‌ست احساس می‌کنم نَخی از من، از جایی بریده شده و خیال کردن برایم راحت‌تر شده.
مدتی‌ست از هرچیز، بهترینش را می‌خواهم؛ چیزی فراخورِ دردی که سایه‌اش تا عمقِ کهکشانِ اِنُمِ وجودم نفوذ کرده. می‌خواهم شب‌بیداری‌هایم، خطوط پیشانی‌ام، سنگ‌فرش شمردن‌هایم، بیهوده نبوده باشد. من باارزشم؛ می‌خواهم ارزشم را در انتخاب‌هایم وارد کنم. می‌خواهم بوی خودم را بدهم. می‌خواهم نسیم به‌خاطر من شاخه را برقصاند و پروانه، برروی شاخه‌گلی که روبروی محل نشستنِ من، از زمین روییده، بال بزند و سیلیِ غروب، در حضور من، صورتِ آسمان را سرخ کند.
بعضی‌وقت‌ها دوست داری بیخودی اشتباه کنی و از اشتباه بودن کارت بخندی. بعضی‌وقت‌ها دوست داری حواسِ کله‌ات را پرتِ جایی کنی تا دلت کِیف کند. دوست داری شب را تا دیروقت، زیر آسمانِ بی‌ستاره‌ی شب، پرسه بزنی، بی‌اینکه از قبل بدانی کجا قرار است نقطه بگذاری. بعضی وقت‌ها دوست داری در کافه‌ای، غریبه وارد شوی، چیزی سفارش دهی و به سلیقه‌ی کافه‌چی اعتماد کنی.
بعضی آدم‌ها با رفتارشان، اینچنین عَوالِمی را به رویت باز می‌کنند و اجازه می‌دهند یک « دوازده شب به بعدِ » متفاوت را تجربه کنی.
