امشب نوشته‌ای برای ارائه نداشتم البته تمایلی برای ننوشتن هم!
دلم می‌خواست از بادی که سرکش بود و احتمالا تصمیم داشت اجازه‌ی قدم زدن را ازم بگیرد، بگویم، بنویسم، دیدم تا گردن در کلیشه است.
خواستم اینطور طغیان کنم که چرا وقتی دلم نمی‌خواهد فلانی را ببینم و برویم دوردور، به درخواست او که می‌خواهد من را ببیند و برویم دوردور، جوابِ نه بدهم! می‌توانست جالب باشد ولی فلسفی‌طور بود؛ حوصله‌ام نمی‌کشید!
مادام بواری از رابطه‌ای حرف می‌زد. مانند عشق سال‌های وبا! گمان می‌کنم ته دلم خواستم از این هم ایده‌ای بیرون بکشم شاید در رابطه‌ای، جایی به کار آمد. هنوز در پنجاه صفحه‌ی اولم ولی بوهایی می‌آید. شاید زرنگی کردم و استفاده!
باز هم پیانو، فرمانِ لیست بی‌کلام‌هایم را دست گرفته و الان دارم از گرسنگی لذت می‌برم و دارم فکر می‌کنم چقدر دوست دارم خودم را خانه برسانم و نیمرویی، چیزی بزنم و بعد ادامه‌ی « بیوه‌ی سیاه » را بالا بروم. دلم برای تخیلِ مُفت و مارول تنگ شده! البته برای ساندویچ هم.
باد، چشمانم، کتاب، صفحه‌ی گوشی، عینک و کلا هرچه از من در مقابل مغازه قرار دارد را خاکی‌مالی کرده، بااینحال خوشم با نوشتن و البته به هیجانی که از جابجایی مغازه‌مان داریم هم دارم ناخُنک می‌زنم. کلی کارِ یَدی که انتظارمان را می‌کشد و آها! از چالش‌های پست درست کردن و اینستاگرامِ همیشه‌سوراخ بی‌بهره نیستم. با اینکه الان داغم
شاید اعتبادی قدیمی که مدت‌ها کمرنگ شده بود و الان، وخیم‌تر، دچارم کرده » : این را در جواب احسان گفتم که پرسید: « این آرومت می‌کنه؟ » قدم زدن یا نوشتن! چون در جمله‌های قبلی، هردوشان را لو داده بودم! « ... اتفاقا دیشب پریشب هم تا یک و نیم دو توی پارک قدم می‌زدم... آره، می‌نوشتم... اوم... شخصی، برای ویرگول... »
ببین چی شد؟ الکی‌الکی نوشتم. قدمم را هم زدم. در همین بادِ بی‌قراری که شاخه‌های درختان را سوژه کرده بود و ما را که زیر تنه‌هاشان نشسته بودیم، به امان خدا، برای شهادت دادنِ این ماجرا،
رها کرده بود!
