
روزی
از خواب بیدار نشوم
و من را
در سررسیدم
در آخرین جمله ملاقات کنند
آنجا که صحبتم را بدون نقطه، باز رها کرده ام
《من حرفمو تو همون پاراگراف قبلی تموم کردم. اینا که الان داری میخونی، صرفاً جهت رسوندنِ متنم به "حداقل۳۰۰ کاراکتر" معروفه که اینجا هممون باهاش آشنایی داریم.》