اولین سالی بود که زمین، دو تولد برایم گرفت: یکی، یک شب قبل از شبِ موعود و دومی، روز، یعنی شب تولدم. این را به همه‌ی کسانی که باعث و بانی‌اش بودند، با ذوقی شش سال و نیمه، گفتم. به اولی که خانواده‌ام بودند در پاسخ به اینکه « دستمون خالی بود، ایشالا اول برج جبران می‌کنیم! » ، گفتم: « شما خودتون بزرگترین هدیه‌ی مَن‌اید! » و به دومی که رفقایم بودند، بعد از اینکه شمع را فوت می‌کردم: « آرزو کردم بِینتون بمونم. همین! »
