می‌رفت و در سایه‌ی شاه‌توت گم می‌شد و من که قبل از او داشتم موسیقی بی‌کلام را چاشنیِ چشمهایش می‌کردم؛ ناگهان متوجه شدم که موسیقی، چه خوش با سرعت قدم‌های او که داشت گاریِ چهارچرخش را هل می‌داد، هماهنگ شده بود. چند دقیقه‌ی پیش، مهدی با پسرعمه‌اش، سوار بر موتور، روبرویم ترمزی زده و پیگیرِ شب‌نشینی‌ِ من شدند و من به هوای خوش و چشمهایش اشاره کردم و انگشتِ شصتش را نشانم داد و رفتند به ادامه‌ی دوردورشان برسند. مهدی در کارِ مستند و اینجور کارهای فرهنگی‌ست. دوست داشتم الان بود و بهش می‌گفتم: « میگم مهدی، این خودش یه کلیپِ درخورِ ها! نظرت چیه؟ بی اِدیت! » خوشحال شدم که در سرراهش، چند بطری آب معدنی افتاده بود و کمکی شد به بساط شام و... فردایش. دلم خواست بروم و مغازه را به دنبال دورریختنی‌های قابل استفاده، زیرورو کنم که من هم نخودی در آشِ این بزم بیندازم ولی نمی‌دانم چرا از جایم جُم نخوردم. چهره‌ی رضا جلوی چشمانم بود: چشمانش که گونه‌ها را به قصد خنده، سنگین کرده بودند و لبانش که می‌لرزیدند و زبانش که زورش به بیشتر از جمله‌ی کوتاهِ « خدا قبول کُنه » ای که هیچ ربطی به من نداشت، نرسید. ادامه‌ی بحثِ « بالاخره کی راضی میشی بری کمپ ( ترک اعتیاد ) ؟ » را نگرفتم. حتی خطوطِ چهره‌ام هم حرفی از همچو چیزی نمی‌زدند. می‌خواستم در تمرینم برای « احترام به روش شخصی زندگی آدم‌ها » به انتخابش احترام بگذارم و بهانه‌ی دیگری را برای حرف زدن انتخاب کنم. رضا رفت و من ماندم و حاشیه‌ی سیمانی جلوی مغازه و پارک ملتی که در پشت‌سرم، شب را دعوت گرفته بود و...
