امروز و احتمالا برای چند روز دیگر، امیررضا باعث شد تا صدای شهر را گوش کنم! خوشحالم که یک جفت بیشتر هندزفری ندارم!
تمبرِ سکوت را بر لَبش کوباند و اجازه داد تا هی غر بزنم و هی غر بزنم...
بهش گفتم: « تو مثل خودمی! از اونایی که تا جِر نخورن، وِلکُنِ قضیه نمیشن. بهت هم هیچی نمیگم. چون مثل خودم نصیحت°حالِت رو بهم میزنه. » از روی صندلی بلند شدم و نیمخیز، به سمت او که برروی پلههای ورودیِ مغازهام نشسته بود، چانهاش را دادم بالا و بعد از سکوتی که از آخرین کلمهام تا آن لحظه، بینمان برقرار شده بود، دوستانهترین واژههایی را که میتوانستم را انتخاب کردم و با یک لبخندِ واقعی، گفتم: هرکاری هم که کردی، تهش هرچی هم که شد، خیالت راحت باشه که من پشتتم! » پیشانیاش را بوسیدم و زدم به شانهاش و رفتم داخل. چند دقیقه بعد، آنجا که هی پشت سر هم موسیقیهایی تلختر از کُندُر پخش میکرد و نظر من میتوانست نتیجه را تغییر بدهد، بهش گفتم: « ادامه بده! » و اتفاقا با متنِ ترانه، همراهی کردم:
« أ من بابت هیچی توضیح نخواه
هرچی میخوای ببرو چیزی نزار
این دره دیوونه روزی ده بار میره أ حال
عادیه براش زوره تنگی این نفسا _شایع. تنگی نفس »
قبل از اولین کلمه، به این فکر کردم که شاید همین همراهیام با او، اثباتِ جملهی قبل از بوسیدنِ پیشانیاش باشد!
تارهای عنکبوت را از سقف و شاخ و برگ گلها تمیز کردم. برگهایشان را یک دلِ سیر، آبپاشی کردم. سیرآبشان کردم. مغازه را جارو زدم. پلاستیک زباله را گره زدم و تا سطل زبالهی شهرداری همراهی کردم. پا برروی ترسم گذاشتم و به دوستم پیام دادم که نمیتوانم فردا همراهیشان کنم. اتفاقا قرارم را با آنیکی دوستم که باید میدیدمش، هماهنگ کردم و سبک، آمدم و برروی چهارپایه، جلوی مغازه نشستم. از بیرون که به داخل مغازه که نگاه کردم، به جز یکی دوتا کمکاری که گردنِشان گرفتم، حسم چه خوب بود، راحتتر لبخند زدم.