فقط خدا می‌داند وقتی ساعت از دوازده می‌گذرد و من با طالقانی‌ای روبرو می‌شوم که یک سَرش در تاریکی غرق است و سرِ دیگرش، زیر پاهای من است، چه حالی به دلم سر می‌زند: به رانندگی در جاده‌ای شمالی در هوای نَم‌دارِ پاییز می‌ماند که سَرِ تا گردن خم‌شده‌ی من را نشانه می‌رود و صورتم خیس می‌شود و من نمی‌دانم این‌ها اثراتِ باران‌اند یا...
یک راسته‌خیابان، بیش نیست... با درختانی که عمر هرکدام به تقریبا دویست سال می‌رسد که ریشه‌هاشان، جابه‌جا، موزاییک‌های پیاده‌رو را باردار کرده... با نوری چراغ‌خوابی که شروع تا آخرین کوچه‌هایش را خواب کرده... خانه‌هایی که از هر دو یا سه آپارتمان، چهار پنج خانه‌ی قدیمی، هنوز مقاومت کرده و روح‌هایی هم‌سن‌وسال درخت‌های همان حوالی را در گهواره‌ی خود، پیش می‌دهند... با کوچه‌هایی که زوج‌هایش، در پارک ملت سرازیر می‌شوند... با یک مدیر برنامه‌ی خوش‌سلیقه که بهار رو خنک و تابستان را قابل تحمل و در مقابل برف‌های زمستانی، سقفی برای عابرین هستند و پاییز را آذین می‌بندند: شروع تا آخرین کوچه‌هایش را... نامشان چنار است گمانم.
گمان نکنم این‌ها باشند آن جاذبه‌هایی که رختخوابم را منتظر می‌گذارند؛ لااقل اصلِ‌کاری نیستند. گُنگی... گنگیِ این مارِ خوش خط‌وخال است که باعث می‌شود خیال را که تا قبل از آن در دنیای غیرقابل لمسِ مخصوص به خودم رها کرده بودم، را به نوک انگشتان شَستِ دو دستم دعوت کنم. هربار از راهی، از مسیری، با کلمه‌ای شروع کنم و قدم
بگذارم به... جاهایی که خیلی‌ها یک کیلو سبزی‌خوردنِ پر از گل و علف هرز را هم برایش هزینه نمی‌کنند و من در همان جاده‌ی شمالیِ پاییزی که حرفش را زدم، نگاهم را از همه می‌شویم و افراطی، در تخیل سُر می‌خورم و مانند همیشه انتظار می‌کشم... انتظارِ اویی که نه نامش در شناسنامه، خیالم را راحت کند و نه دستپختش در آشپزخانه و نه بدن خیس از عرقش در رختخواب° سیرَم... یک [ هَم‌پا ] که نیاز نباشد توضیح اضافه بدهم که کِی‌ها، چرا... و آنجاها، چطور... انگار که در تمام این سال‌ها، از دریچه‌ای مخفی، روز به روزم را می‌پاییده و با ویرگول به ویرگولم آشناست و سه‌نقطه‌هایم را اَزبَر است و می‌داند کجا... شاید معنای واقعی کلمه‌ی همزاد.
گمانم هر شهر، یک طالقانی دارد که عمدا ساخته شده تا تخیل از شهر فرار نکند... تا آدم‌ها احساس کنند لااقل در ساعاتی، قهرمان دنیای شخصیِ خود هستند!
