
اینکه « وقتی برای نوشتن، شروع به فکر میکنم، چیزی درخور خوندن، پشتسر هم ردیف نمیشه » یک واقعیتِ اثباتشده است؛ اکنون دارم فکر میکنم!
« روزی یکی از دوستانم گفت که « ما داریم ادای حالخوبها رو درمیاریم وگرنه همهمون درگیر یه کار تکراری هستیم که... » راست میگفت؛ آنموقعها تحت تاثیر قرار میگرفتم و ناامید میشدم و دوست داشتم خرخرهی آن موجود منفورِ مایوس را بِجَوم اما حال، کمی نرم شدهام. آنجایی که تمام تلاشم را میکردم تا به خود بقبولانم هرروزم با روز قبلی متفاوت است و تحت تاثیر گذشتهی ضعیفی که پشتسر گذاشته بودم، شکننده بودم و حال که بعد از بسیاری از آن شکستنها، دیدگاههای جدیدی رو شدهاند: اینکه برای مثال، من فردا هم همین آرایشگری هستم که اکنون هستم ولی میتوانم کمی مهربانتر باشم؛ منظمتر باشم و کاسبی قابل اطمینانتر باشم... »
دستِ عجب فکری رو شد! نوشتن باید کاملا بداهه و دلی باشد؛ منتها این به معنای سبک و بیمحتوا نوشتن نیست؛ نظرم این است که باید آنقدر به ذهن و روح تمرین بدهم تا وقتی دهان باز میکنم، چیز بدردبخوری از آن بیرون بیاید. باید برروی هماهنگی روح و فکرم تمرین کنم. این برای من با مطالعهی متنوع، فیلمهای خوب و... تمام اینها زیر سایهی قدرتمندِ نوشتن اتفاق میافتد! من با نوشتن، مسعولیتپذیری را میبینم و حاضر به قبول کردنش میشوم و در این راه، با فروتنی آشنا میشوم و واقعیتهای زندگی خود را دوست دارم.
عجب یادداشت روزانهی جالبی نصیبم شد در این آخرشبی!