آنقدر هیچچیز باب میلم نیست که احساس میکنم هیچ اتفاقی نیفتاده؛ سِرَم!
روبراه نیستم در حدی که از چشمانم خوانده میشود؛ پاسوربازیام که دستش رو شده؛ حریفم امشب با لهجهی شیرازیاش، قبل از اینکه هزینهی اصلاح را حساب کند، یکباره گفت: « کاکو، رو پنجه نیستیا؟! » هنوز جواب سوال اولش را ازم طلبکار بود که دومی را نشانه رفت: « یه طوریت هَـ... » نقاب چرا، اقرار کردم: « داداش، « تودِلی » از دست دادم... »
گفتم : « ولی مانی، خدایی برای اصلاحت کم نذاشتم... دلم غصهدار بود ولی... با حالِ خوب کارِت رو جمع کردم... » گفت فهمیدم کاکو ولی نمیدانم از ته دلش بود یا برای دلخوشی من، دروغ مصلحتی گفت. یادم آمد که بهش گفته بودم: « زیباییِ غروب رو روی سطح آب استخر پارک ملت دیدم... با یه حال خوب اومدم پیشت... »
حتی دلم نمیآمد و نمیآید بروم و از صاحب این باعث و بانی انتقام بگیرم؛ دلم نمیآمد شب را از عذاب وجدانِ مقصر بودن، خوابَش نَبرَد. من سهم خودم را پرداختم، مال خودش، بر عهدهی خودش. آنقدر زیر سایهی مقصر بودن لِه شدهام که آن را حتی برای دشمنم هم نمیخواهم. تلافی نکردن، درد دارد ولی خب... لااقل الان انگشتانم زورِ چرخیدن روی صفحهی کیبورد را دارند تا بگویم روبراه نیستم...
تنها هستم منتها با صداقتی که در توانم بود؛ با کلمات؛ با موسیقی مورد علاقهام؛ با نسیم که بوی آبِ استخر پارک را میدهد...
گفتم بهش که: « نمیخوام گیر کنم... نمیخوام دلم به حال خودم بسوزه... نمیخوام بازم همهی عالم و آدم رو مقصر بدونم... نمیخوام... » نمیدانم چرا در آن لحظه صدایم نلرزید، چشمانم خیس نشد، به زمین و نوک کفشهایم خیره نشدم، صاف در چشمانش دوختم و حرفهایم را قطع نکرد که: « بَسه، ادامه نده، یا... من هستم، پشیمون شدم و... » و نگفت و من را با تیک گِ عصبیای که وِلکَنِ پلکهایم نبود، تنها گذاشت.
از رو بستم.
کلی خندیدیم و این میتوانست واقعیتر باشد. یادم آمد که به مانی هم گفته بودم: « مثل فیلما تموم شد پسر... » گفتم: « پسر، الان خوبما ولی از تنها شدن، آخر شب و خودم و خودم... میترسم! اینو به خودش هم گفتم... » خندید و با موهای روی سرامیکها بازی کرد. صدای خندهاش در کوچهبازارهای شیراز، جا مانده بود: در دردی مشترک!
حالم بده نیست و این نگرانکننده است به گمانم. به حسن که با موتورش من را به مغازه رساند، گفتم: « حسن سرده ها ولی از اون آزاردهندههاش نیست... » و او یکباره گفت: « مگه سرمای خرداد هم، آزاردهنده میشه؟ » جرأت نداشتم بگویم نه. ولی شاید من زیادی داغ بودم...
از هم که جدا شدیم، تا مدتها حضورش را پشت سرم احساس میکردم. نمیدانم واقعا بود یا توهم زده بودم. سرم را میانداختم پایین. گاهی صاف راه میرفتم. گاهی شمرده و گاهی هم... چشمانم را میبستم. با انگشتانم با شلوارم ضرب میگرفتم: « کاش لااقل اون شلواری که دوست دارم من رو باهاش ببینه رو میپوشیدم... » میخندیدم و میترسیدم کسی از روبرو بهم نزدیک شود و اَنگِ روانپریشی بزند یا بچهای بترسد. با خودم میگفتم: « علی، حواست باشه نخوری به جایی! نیفتی ها؟ یکی نَبینه بگه مَسته طرف! » بعد گفتم: « آخه من چرا وقتی آنقدر بیتعادلم، قدم زدن رو انتخاب کردم؟ همیشه کاری رو میکنم که نباید... »
بهش گفتم: « نشد دیگه... به هر دلیلی... » باز هم آن طور که باید، صدایم نلرزید! نگاهم ولی چرا! همهاش نگرانِ قضاوتِ صندلیهای پشتسرش بودم که نکند حرفهایمان را بشنوند! نکند نَشنوند و از بیحالیای که در ادای کلمات، یقهام کرده بود، گمان کنند دارم عشوه میآیم تا... کاش فرضیهی دومی حقیقت میداشت یا نمیداشت، نمیدانم. ادامه دادم: « ... ولی هنوزم برام باارزشی، زیاد! » کلمهی دیگری دَمدستم نبود، خداحافظی کردم. با خنده.
قرار شد یک روزی، جایی، اگر شد... ولش کن، لو نمیدهم. فقط امید... این را هم ولش...
دوست دارم سرما بخورم همانطور که دوست داشتم سرش را حین صحبت، بین دو دستم بگیرم و محکم ببوسم و بعدش بگویم: « ببخشید. از دستم در رفت... » دوست داشتم این بعدش بهش بگویم ولی نگفتم. شاید اینجا مینویسم که بخواند و... البته اگر بخواند...
زورم تمام شد. با اینکه خیلی چیزها هست که با پشتوانهی صداقت، برای لو رفتن، دورهام کردهاند... شاید روزی دیگر. میترسم. گمانم از تنها شدن با پارک، ترس برم داشته. دلم آدم میخواهد...
بااینحال دوست دارم سرما بخورم ولی نمیخورم. نمیدانم چرا. دوست دارم عوض اینکه دل کسی برایم بسوزد، گوشِ حرفهای کسی باشم. من که به نامهی ۳۶۵اُم نرسیدم، بگذار بارِ کسی یک مقدار سبُک شود، شاید این را برای خواب، نیاز دارد. من هم به همین واسطه، چند ساعتی از شب، فرار کردم...