دلم میخواهد غر بزنم. غر نزدن سخت است. احساس میکنم دستم به چیزی که حقم است، نمیرسد. احساس میکنم غر زدن به استفاده از کلمات زشت و فحش نیست.
شبیه به کسی شدهام که به اشتباه، پای برگهای را امضا کرده بیاینکه از متن آن خبر داشته باشد بااینحال او امضا کرده. احساس میکنم در یک کابوس گیر افتادهام و هرچه میخواهم داد بزنم نمیتوانم. احساس میکنم این کاری که از نگاهِ خیلیها که شاید یکیاش صمیمیترین دوستم باشد، پافشاری نام داشته باشد، پافشاری نیست، تلاشی است برای رساندن صدایم به کسی که حس میکنم حسم بهش، نزدیکترین معنی کلمهی « احساس خوب » باشد.
همیشه فکر میکردم ترانهها برای فیلمها و قصهها برای کتاب خوان ها نوشته شدهاند. تلاشی که برای اثبات یک احساس، بین شخصیتها شکل میگیرد را هیچ منطقی حمایت نمیکند: یک مشت توهم. این از غمانگیزتربن کشفهای زندگیم بوده و شاید باشد، برای منی که زیاد به منطق این بازی ( آدمهای منطقی ) اعتقاد نداشتم. و این روزها احساس میکنم یک چیزهایی از لابلای متنهای این نوشتهها بیرون بکشم و بلند بلند بخوانم: مثلا میشود کسی باشد که وقتی میخندد، وقتی شاهد خندههایش از فاصلهی نیممتری هستی، دچار فراموشی شوی: که چرا حالم خوب نبود؟ یادم نمیآید! میشود یکی باشد که ارزش فکر کردن را داشته باشد. میشود کسی باشد حاضر باشی با خاطرش ناراحت شوی! جلوی یک عده، به دفاع از عقایدت بایستی: ممکن است حرف شما درست باشد ولی من دلم برای او تنگ شده. ممکن است اینها یک سری احساسات گذرا باشد ولی چیزیست که هست و میتواند محرک من باشد انجام کارهایی که قبلاً شاید خودم قبل از هرکسی بهشان میخندیدم!
میخواهم اما نمیتوانم قسمتی از گذشتهام را که ظاهراً عامل اصلیِ نبودش است را پاک کنم. حتی نمیتوانم منکرشان شوم. حتی بهش حق هم میدهم؛ شاید اگر من هم جای او بودم همچون تصمیمی را میگرفتم، حتی با چاشنیِ زیادی از بیادبی ( کاری که او نکرد ) ولی تمام اینها فرضیههاییست که کاربردی جز برای خودخوری و چسبیدن سیگار، ندارند. میخواهم بنویسم. آنقدر که در بیاید چرا؟ چرا من در آن لحظاتی که باید آن تصمیم درست را بگیرم، تصمیمی را میگیرم که نباید و این را بعداً میفهمم که هیچ سودی ندارند و این الگوهای تکرارشونده مدام تکرار میشوند؟ چرا میترسم و پشتگوش میاندازم؟ چرا نمیخواهم بفهمم دروغ، میتواند معنایی جز آن روتینی که همه میدانند داشته باشد؟ مثلا آنجایی که باید بیشتر پیگیرش میشدم، نشدم و به اولین چیزی که شبیه به احساسی که به او دارم بود، راضی شدم؟ یا چرا اینهمه سال دستم را از جلوی دهانم برنداشتم تا صدایم به گوشش برسد: آهای، من حالم با حالت خوب است اما... زورم نمیرسد؟
دلم میخواهد بدانم چرا من این اندازه به خودخوری علاقه دارم؟ به فرار، به توجیه؟ به سکوت در لحظاتی که باید حرف زد و... چرا من درمقابل تغییر مقاومت میکنم؟ چرا من این اندازه کورم و نمیتوانم علائم علاقهی یک نفر به خودم را ببینم و میگذارم دیر شود و بعد طلبکار شوم: از خدا، از آدمها، از او... بدتر از همه، از خودم!
خوابم نمیبرد. انگار فرصتی فرضی بهم دادهاند تا آخرین دفاعیههای خودم را برای اتفاقاتی که افتاده و یا در آینده انتظارم را میکشند، آماده کنم. فیلم نمیچسبد، کتاب نمیچسبد، آهنگ نمیچسبد، قدم زدن نمیچسبد، قهوه نمیچسبد. بدبختی، گریهام هم نمیآید. بیقرارم و دروغ، دیگر آنقدرها که قبلاً جوابگو بود، به کارم نمیآید. یک سی و چهار سالهی لُخت، در میدان بزرگِ شهر.
میدانم که دلم نمیخواهد غر بزنم و نمیدانم اینها چقدر شبیه هستند به خودتوجیهیهایی که دارند من را مستقیم به سمت باتلاقِ غر راهنمایی میکنند: احتمالا یک غرِ خاموش میدانم که نمیخواهم گیر بیفتم، میخواهم رشد کنم. اسنادی از گذشتهای که به یاد دارم، بسیار ناامیدم میکنند. خیلی وقتها در لحظات حساس، جایی که به یک قدم بیشتر نیاز داشتهام، خواب را بغل کردهام، تنهایی را، غم را و به خیلی قبلتر از نقطهی صفر برگشتهام و باز با یک تَهماندهای از چیزی، راه افتادهام ولی با ازدستدادههایی آنقدر زیاد که آینه را هم از گول میزند. میدانم بعضی وقتها آنقدر در گشتن، ادامه میدهم که کی از خواب بیدار شدهام. میدانم که الان حالم خوب نیست. میدانم که پایان شب سیه سپید است ولی الان نمیدانم در چه موقعیتی از شبانهروز قرار گرفتهام. میدانم وقتی آدم گرسنه است نباید به رستوران برود. میدانم خیلیها من را به آدمِ کارهای نصفه و نیمه میشناسند. میدانم ممکن است باز در باتلاقِ وحشتناکِ سکوتی عمیق فرو بروم. میدانم و کاری از دستم بر نمیآید
باز زورم تمام شد...