
قشنگ خود را پایینتر احساس میکردم: یک پیکِی، شانهبهشانهی یک پاترول، پشت یک چراغ قرمز؛ با این تفاوت که جای رانندهها عوض شده بود یا شاید قاضی و محکوم در یک درامِ خیلی سیاه، ساخته شده از یک واقعیت. میدیدم که دارم اذیت میشوم؛ میدیدم که پای یک درد درمیان است؛ یکی کشیده و نوبتِ دیگریست؛ او باسن بر صندلیای گذاشته و زاویهی گردنش طوری بود که قبلتر متعلق به من بود. اوایل درد میکشیدم اما اکنون سِر. تعریفهایی را میدیدم که قبلاً از من بود و اکنون که نبود، اذیت میشدم و این من را میترساند؛ ترس برای او که علائمی شبیه به چند وقت قبل من به خود گرفته...