طنینِ زیر بالهای پرندهام من!
او بال میزند
انگار که انگشتانِ استادی روی کِلاویههای پیانو ضرب میگیرند.
جلو میرود و آسمان را میشکافد
و من افکارم را که نه، خود را به تعقیبش میفرستم آن بالاها.
میشنوم...
صدای صحبتهایش را واضح میشنوم که چیزهایی زمزمه میکند.
او به گمانش زمزمه میکند اما نمیداند که من میشنوم.
نمیداند که من متوجه کلماتی که از منقارش بیرون میریزند میشوم.
ماهیتِ صحبتهایش چه اهمیتی دارد؟
غارغار باشد یا جیک جیک.
کلاغ باشد یا قناری یا گنجشک.
مهم اینست که او و من مشترکاً در یک حال خوب با یکدیگر شریک هستیم.
بر سرِ یک سفره، از یک نعمت بهره میبریم.
حال او با آن آناتومیِ خاص خودش؛ با آن بالها
من پایینتر از او بر روی زمین!