بدم میآید؟ این سوال، پرسیدن داشت؟ درجهی این « بَدی » به تنفر رسیده است پس متوجه میشوی که چرا میگویم سوالت مسخره است!
آخر خودت فکر کن! همیشه باید یک دستمال همراه خودت داشته باشی. این خستهکننده نیست؟ اینکه برای هرکاری، بیشتر از هرچیزی، به آن وابسته باشی؛ مانند یک معتاد به مورفین! حتی فکر کردن بهش نیز حالم را بهم میزند! لعنت به آن روزی که مجبور شدم قبول کنم که من به آن احتیاج دارم! همین و بس. هیچ راه گریزی نیز وجود نداشت. مادرم... بندهی خدا، آنقدر از از دیدنِ چروکهای پیشانیام خسته شده بود که حد نداشت ولی از آنجایی که میدانست من از آن بدم میآید، هیچوقت جرأت نمیکرد مستقیماً بهم هشدار بدهد. ولی همیشه با مشاهدهی آن حالتِ داغانِ من، جایی که من نَشنوم، زیر لب نیش و کنایههایش را نثارم میکرد؛ ولی میدانست که من متوجهش میشوم و به روی خود نمیآورم و عمدا این کار را میکرد!
یک ابزارِ زشتِ کارراهانداز! لعنت بر کسی که آن را اختراع کرد! نمیشود ازش فرار کرد. بخواهی نخواهی باید از آن استفاده کنی. بیشتر از این نمیخواهم کلماتم را برایش هدر بدهم. حیفِ توصیفات و استعارههای ادبی که بخواهد برای تعریف از او به کار ببرم... « من از عینک بدم میآید »