با عرض سلام و احترام.
امیدوارم که زمان مطابق به دلخواهتون بگذره!
بازم من! احتیاج داشتم که یک سری حرفها رو به شخصِ خودتون بزنم؛ مستقیم و بدونِ پرده. غریبه که نیستید؛ دلیلش اینِ که من با شما راحتترم تا اطرافیانم. از خیلی کسایی که حتی همخون من هستن!
پرحرفی و حاشیه رفتنهای من رو ببخشید. کلا بلد نیستم زود برم سر اصل مطلب. همین الانم که مشغولِ نوشتن این نامه هستم، دست و پام رو گم کردم که منظورم رو چطوری برسونم. خندتون نگیره، نمیدونم اصلا چی میخواستم بگم!
ولی گمونم مهمترین دلیلی که باعث شد تا کارهایِ اضافیِ روزمرهام رو کنار بذارم و دست به قلم بشم، دلتنگی بود؛ بهتره بگم یجورایی دلم گرفته بود. از کی و از چی، دقیق نمیدونم. اصلا شاید اگه بخوام ترازِ این گرفتگی رو بگیرم، مقصر خودم باشم ها ولی چه میشه کرد که دل وقتی میگیره، دنبال دلیل نمیگرده؛ دوست داره فقط خودش رو یه جایی خالی کنه. دنبال یه گوش شنوا میگشتم و جز شما، کسی رو پیدا نکردم. ببخشید اگه با حرفام قراره حالِ خوبتون رو خراب کنم. همیشه همینجوری بوده دیگه؛ فقط وقتی سراغتون رو میگیرم که یه گیری تو زندگیم پیدا میشه و خودم از پسِ انجامش برنمیام!
دلم گرفته. گمونم چون با این سن و سالم، کاری ندارم که بخوام بابتش جلوی خانواده و دوست و آشنا، سینه سپر کنم و پُزش رو بدم. خب میدونید که این کم مشکلی نیست. قبلا گفته بودم بهتون که چقدر از اینکه بفهمم علاقم چیه، اینکه برم دنبالش، میترسیدم. یه زمانهایی که اصلا همش توی توهمِ این بودم که یکی از راه برسه و بگه شما لیاقتت اینجا نیست و بیا تا ما براتون... در بهترین حالت، همش به خودم میگفتم که هنوز زوده و وقت زیاده برای کار و پیدا کردن علاقه و... صادقانه، همش منتظر این بودم که کسی کاری رو برام انجام بده که خودم از پسش برنمیام. چقدر که به این خاطر، از زندگی جا موندم. مگه با این همه دغدغه و گرفتاری، کسی پیدا میشه که از زندگیِ خودش بزنه و به جای تو نقش بازی کنه...؟
نوشتنِ اینها برام آسون نیست. بیشترش رو که خودتون در جریانید. انقدر از سیر تا پیازِ این مشکلم رو براتون تفسیر کردم که گمونم خط به خطِ کلماتی که قراره به زبون بیارم رو جلوتر از خودم، از حفظ هستید!
این فرار کردنها و پشت گوش اندازیهام به همین یه مورد ختم نمیشه. من توی هر زمینهای از این الگو استفاده میکنم. یه نمونهاش تنهاییمِ. بعد از رفتنِ اون، هر کاری کردم نتوستم کسی رو وارد زندگیم کنم. نمیدونم، شاید بلد نبودم از لذتهایی که هر موجودِ زندهای از رابطه با شخصِ مقابلش میبره، استفاده کنم. بلد نبودم و میترسیدم که براش اقدام کنم. همین باعث میشد تا انکارش کنم که من هم باید یه روزی، یه جایی، دست به کار بشم. اینجام منتظر بودم تا یه فرشتهی زمینی پیدا بشه و... گفته بودم که، من لیاقتم بیشتر از اینها بود که پیشپاافتاده، مثل باقیِ آدما اقدام کنم...!
آخ چه سخته فرار و از اون سختتر، این روزهامِ که ضعفهای خودم رو قبول کردم و یه قدم جلوتر به واقعیت، باز پشتِ ترس گیر افتادم؛ یه شکلِ متفاوت با ترسهای اونروزهای پر از انکارم!
شما که همهی اینها رو میدونید. چرا وقتتون رو گرفتم؟ چرا حرف جدیدی نمیزنم؟ شما که تجربهتون از من بیشتره بگید؛ چرا نمیتونم از لاکِ دفاعیم بیام بیرون و با شکل جدیدی از واقعیت که همهی تاروپودِ زندگیم رو پوشونده، روبرو بشم؟ بنظرتون باید چیکار کنم؟ تا کی باید درد بکشم؟ اصلا این دیواری که دور خودم ساختم، اسمش دردِ یا... چیه اسمش؟
راستش الان نمیدونم که اَزتون درخواست کمک کنم یا فقط اومدم تا مثل همیشه فقط خودم رو خالی کنم و برم پی کارم... هرچی هست، بودنتون، حتی فقط به عنوان یه شنونده، برای منی که یه عمری از اعتماد به اشخاصِ درست، میترسیدم، یه قوتِ قلبِ؛ حتی اگه شما رو فقط به عنوان یه مُسکن انتخاب کرده باشم! چون شما هیچوقت از شنیدنِ حرفایِ صدمنیهغازِ من خسته نمیشید. شاید بقیهی دوروبریام رو به همین خاطر حذف کرم که تحملِ این مشکلاتِ تکراریِ من رو نداشتن. حالا حرفای من چه درست چه غلط؛ بلاخره اون آدم، با اون اون گیر و گرفتاریا، اون آدمِ ترسو و مغرور، من بودم. نمیتونستم برای تمامِ عمر، دردهام رو درونم دفن کنم. بوی گندش اذیتم میکرد که الان اینجام.
اَزتون صمیمانه ممنونم که بازم مثل همیشه، بهم فرصتِ اقرار رو میدین. من نمیدونم باید چیکار کنم. شمایی که بهتر از من، خودم رو میشناسید، لطفا یه راهی پیش روم بذارید. به این منی که بلاخره تصمیم گرفته به خودش جراتِ حرف زدن رو بده، کمک کنید تا جراتِ حرکت هم پیدا کنه. هنوز که یه کورسوی امید توی دلش هست، دستش رو بگیرید.
احساس میکنم الان بهترم. فکر کنم این آخریا یخورده متفاوت حرف زدم نه! اینم دلخوشیِ منِ دیگه!
زیاد حرف زدم. بازم برای چندمینبار، اَزتون عذرخواهی میکنم.
خدانگهدار.