
یک میکروفون لطفا!
میخواهم درونم را بیرون بریزم.
خستهام از زمزمههایی که خلوتم را پر کردهاند. راستش گوشهایم دیگر توانایی هضم این حجم از حرف را که پشت درب سکوت گیر افتادهاند ندارد. مرگ یک بار، شیون هم یک بار؛ میخواهم پتهی خود را روی آب بریزم: یک میکروفون لطفا!
زودتر لطفا! تا پشیمان نشدهام، کسی دستی برساند. میخواهم در جهانِ اطرافم، قاطیِ باقی صداها، صدای من هم بپیچد!
نه اینکه گمان کنید محضِ خودنماییست ها! نه. حرف که میزنم، بهتر بگویم فریاد که میزنم، مغزم دست از سرم برمیدارد. سکوت را که میشکنم، قدرتی به من اهدا میشود که آنرا در هیچ ورزشِ سنگینی تجربه نکردهام. هرچند آدم ورزشکاری نیستم!
شدیدا ترسو هستم، خوردهای هم تنبلی چاشنیِ آن شده است. از اینرو کارهای نکرده، حرفهای نزده، بسیار دارم. حال که نمیدانم از کجا، قدرتِ بروز آن را به دست آوردهام، حیف میدانم کمکاری کنم. کسی چه میداند زمین قرار است تا کی سنگینیِ قدمهای عمودیِ من را تحمل کند پس یک میکروفون لطفا!
تجربهاش نکردهام، فریاد را عرض میکنم! گمانم آنها که مدت زمانِ بیشتریست با آن سر و کار دارند، بهتر درک میکنند منظورم چیست؛ باید حسی سرشار از سبکی را به آدم القا کند! همینطور است که میگویم؟
امروز که آنرا تجربه کردم، گلویم صاف شد. انگار که حفرهای برای خروجِ حجم سنگینی از انرژیِ تلمبار شده، از مغزم به دنیای بیرون را از طریق دهان، باز کرده باشم. سبک شدم!
چه کسی اهمیت میدهد که چه به زبان میآورم! اصلا چه اهمیتی دارد. مهم فریاد است که باید زده شود. واژهها خود هدایتم میکنند.