یک متن

چند وقتی بود که خوابم بهم ریخته بود. این بار دیگه از حالتِ معمولش درومده بود. باز روزها اکثراً یه گوشه کِز کرده بودم و تو یه حالتی بین خواب و بیداری، چشمام رو می‌مالیدم. باز احساس می‌کردم یه چیزی سر جاش نیست.
تو یکی از همین روزها بود که دیدمش. قبل از اون، هیچوقت نه دیده بودم و نه می‌شناختمش. یکی از همین روزهای پاییزی بود. می‌گفت بسه هرچقدر لِفتش دادم؛ باید خیلی وقت پیش تمومش می‌کردم. چهاردهم مهرماه، روز تولدش، روزی که با خودش به توافق رسیده بود تا کار رو یکسره کنه.
تازه قهوه‌ام رو خورده بودم و هوسِ سیگار به سرم زده بود. مدیا-پلیر، داشت یکی از ترانه‌های آلبوم شبِ نیلوفری از اِبی رو پخش می‌کرد: « هنوزم میشه قربانیِ این وحشت منحوس نشد. هنوزم میشه تسلیم شب و اسیر کابوس نشد... هنوزم میشه عاشق شد و از ستاره مایوس نشد... » چند وقتی بود که سیگار رو گذاشته بودم کنار؛ همین یخورده اذیتم می‌کرد. تو حال و هوای خودم بودم که صدای شدیدِ برخوردِ یه ماشین به گارد-ریل، تو جهت مخالف اتوبان، چُرتم رو پَروند...