روزی، در یکی از کابینِهای یک قطار، در یک فضای چند در چند، مردی پیدا شد که میخندید.
در جمعی که اخم برروی صورتها گره خورده بود؛ لبها بسته بود و به هیچ وجه از هم باز نمیشد، حتی برای ادامهی نفس کشیدن، او زبانِ کوچکش دیده میشد!
چشمها بسته بود و داشت دنیای درونش را بازبینی میکرد اما او درویش، مردمکِ چشمانش را به نمایش میگذاشت.
در حالتی که معلوم بود قطار دارد با سرعت حرکت میکند ( این را میشد از خطوطِ ممتدِ لامپهایِ هشدارِ نصب شده برروی دیوارههای تونل متوجه شد ) همه موافق با هم، خودش را به جایی چسبانده بود: یکی از میلهی عمودیِ نصب شده از سقف؛ یکی پشتش را به دیوارهای فلزی و حتی پنجرهها تکیه داده بود و با نوکِ کفشهایش، جایی را نشانه رفته بود؛ یکی هم به صورتی خندهدار، سواستفادهگر، خود را به شخصی که با زحمت تعادلش را حفظ کرده بود، حایل کرده و با تلفن همراهش وَر میرفت. هرکس به طریقی، تعادلش را با یک سرگرمیِ مسخره، حفظ میکرد و در این بین، مردی بود که تا یک قدمیِ افتادن فاصله داشت و با این حال دست از قهقهه برنمیداشت!
او، مردی که میخندید، یک کیفِ دستی در لابلای انگشتانش جاخوش کرده بود که معلوم نبود چه چیزی در آن وجود دارد. نکند محتوای آن کیف، باعث و بانیِ این لودِگی بود! چه چیزی در آن کیف بود؟ او که بود؟ وکیلی بود که پروندهی یک قتل را که به تازگی قبول کرده بود، با خود به همراه داشت؟ یعنی یک قتل آنقدر میتوانست مسخره باشد؟ یعنی مرگ خندهدار است؟ قیافهاش به وکیلها نمیخورد! نه، وکیل نیست؛ دکتر است و یک بیمارِ پولدار به تورَش خورده که زیبایی، اولویتِ زندگیش است! دکترِ چیست؟ اجازه بده! جراح پلاستیک یا... شاید هم دندانپزشک! دندانپزشکی هم درآمدِ خوبی دارد. الان میدانید کشیدنِ یک دندان، چقدر هزینه برمیدارد؟ این که چیزی نیست؛ فکرش را بکن که همین بشود لَمینت یا کاشتن یا... اما نه، نه. دندانپزشکی به او نمیخورد. دندانپزشکهایی که من دیدهام با قطار اینور و آنور نمیروند؛ او یک بچهپولدار است که به تازگی بچهپولدار شده است. آخ! انصافاً هم جای قهقهه دارد! فکر کن تا نیمروی ناهارت را بدهکار باشی و شب را سرِ گرسنه برروی بالشت بگذاری چون سوپری سر کوچه، دیگر به تو چه اعتبار نمیکند و آن دیگری، خیلی دور است و گشاد، آنوقت صبح با زنگهای دیوانهکنندهی تلفن از کابوس کنده شوی و آبدارترین فحشهایت را دمدست قرار دهی و ناگهان بشنوی که عموجان سیروسات که تابحال ندیدهایاش، بر اثر افسردگی خودکشی کرده است و تمامِ ارث و میراثش به تو رسیده است و نکتهی جالب این ماجرای به این مهمی، این باشد که تو تا به آن زمان فکر میکردهای فامیلهای تو در انواع و اقسام اسمهای عربی غرق شدهاند! اصلا شاید عامل این قهقهه، همین باشد و او هنوز به عمق فاجعه پی نبرده است! او حق دارد که بخند؛ او یک احمق است! احمق؟ همان دیوانه؟ نکند از تیمارستان فرار کرده و سر راهش به یک لباس فروشی دستبرد زده؛ آن هم نه برای اینکه از دست ماموران امنیتیِ تیمارستان با نیروی انتظامی فرار کند نه، او احمقتر از این حرفهاست! چون این تیپِ مورد علاقهاش است: یک کارآگاهِ کاردرست که معما از زیر دستشان درنمیرود؛ یکی مانند شرلوک! بدبخت هنوز در آن توهمهای کودکانهای که من در بچگی، سرم را با آنها گرم میکردم، گیر افتاده! جای پدرم را دارد اما حقیقتا یک دیوانه است...