
آفتاب را جارو میزنم. پردهها را میکشم. دولبهی پرده، باهم تماس پیدا میکنند. سایه وارد اتاق میشود!
آن نیمهی پایینیِ پاهایم که لحظاتی پیش زیر آفتاب بودند _از زانو تا نوکِ انگشتانم_ هنوز گرم است. به سایه خو نگرفتهاند. فکرش هنوز پیش خورشید است! اما گلایهای در کار نیست؛ چون هوا رو به گرمیست. چه با سایه، چه بی آن، تابستان در راه است.
با شما از اواخرِ خرداد درحال صحبت هستم. راستی خرداد چه نسبتی با مرداد دارد؟ یکی در بهار، آنیکی در اوجِ تابستان! گویا یکی از قافله عقب مانده، یا دیگری کمی عجول بوده و تیر را رَد کرده است.
منظورم از اواخر بهار چه بود؟ که دلتنگِ بهار هستم! _چون انصافاً این آخرین روزهایش را به گرمی از من استقبال میکند!_ یا منتظرم ببینم تابستان برایم چه نقشهای در سر دارد؟ مضمونِ این متن از گرما صحبت میکند؛ پس قطعاً باید آفتاب را در اولویت قرار دهم!
درنتیجه اینچنین ادامه میدهم:
خورشید سلام. امروز با چه زاویهای به زمین تابیدهای؟ از اوزون چخبر! گمانم از آن بالاها راحتتر میشود جویایِ احوالش شد. امروز باران میبارد؟ گفتم باران؛ راستی لمسِ اشعههایت توسطِ باران چه حسی دارد!
خورشید! یعنی محدودهی صحبتهایم، میخواهد خلاصه شده در همین سوالاتِ پیشپاافتاده باشد! حسّی از درون، با این موضوع موافق نیست؛ پس مقداری راهنمایی لطفا! ذهنم هنوز گرم نشده است.
خب در چه موردیست؟ منظورم واژهی گرما در این نوشته است. گرمای عشق است؟ یا مترادفِ آن، گرمای صمیمیت! نکند اصلا گرما، یک صحنهسازی بوده و از موضوعِ دیگری حرف به میان آمده است که من اشتباهاً آفتاب را سوژه قرار دادهام.
بگزار برگردم به اول متن. مروری داشته باشیم بدک نیست!
آفتاب را جارو میزنم... از اواخرِ خرداد با شما درحال صحبت هستم... در این بین از سایه هم حرف زدم! در پاراگراف دوم اشارهای به دلتنگی و عشق شده بود. صبر کن! بیشتر که فکر میکنم جرقهای را هم از جانب داستانِ مهم_ممکن اثر آن بیتی از سری داستانهای کوتاهِ ابریشمی گل برجسته احساس کردم!
پس چند پاراگرافی را باهم میخوانیم!
: ...گلدانی پرگل در عکس. این اغراق چیزی بیش از حال و هوای عشق یا دورنمایِ یک زندگی راحت داخل آپارتمانی دلپذیر را به آدم منتقل میکند. حتماً گلها بعد از گرفته شدنِ عکس غیبشان میزند، درست مثل پردهها که بعد از عکس کشیده میشوند تا نورِ روز که رنگ قالی را میپراند داخل نشود...
بیشتر، خط آخر و این خط، توجه من را به خود جلب کرد!
: صحنه را جمع کن، مسافرها را آماده کن و بعد به صحنه دوباره جان ببخش.
اما گردههای زردِ کف اتاق...آنها پاک نمیشوند.
اجازه میخواهم! اگر موافق باشید برای روشنتر شدن مسئله، موضوع از زاویهای دیگر نگاه کنیم!
: درونمایهی این داستان، با خاطرهی درگیریِ یک پیرزن بیخانمان به یک سگ خانگی در فضای سبز، شروع میشود. موضوعاتی که حولِ این ماجرا میچرخند و از زبان راویِ این داستان، یعنی یک پزشکِ خانم تعریف میشوند؛ که آنروزها با هماتاقی خود در نیویورکِ دههی هشتاد میلادی زندگی میکردهاند. خاطراتی که از دورانِ ماقبل تکنولوژی و موبایل، همراه با تفریحات مناسب آن روزها، حاکیِ یک نوع دلتنگیست!
سادگیهایی فراموش شده. لبخند زدن به خاطراتی که مناسب مردمان همان دوره است. همهی این موارد بعلاوهی یک سری طبع شاعرانه و ایدهپردازیِ شخصِ خودم که اتفاقاً با گرمای این ساعت از روز _ساعت ۱۲:۴۵ دقیقه است که به این قسمت از متن رسیدهام. حولوهوشِ یک ساعت است که از مطالعهی کتاب میگذرد_ میتواند عاملِ شروعِ این متن، به صورتی که مشاهده میکنید باشد!
جای اندکی بیشتر تامل دارد. پس شما را با همین دلایل تنها میگذارم تا خود در یک فرصت مناسب، مجدداً پیگیریِ ماجرا را بعهده بگیرم!
با اینحال سوالی از خودم دارم. عاملی که باعث میشود ذهنم به محض قرار گرفتن در طبیعت، آمادهی نوشتن شود چیست؟
اما سوال بعدی؛ اینکه چه اتفاقی باعث که شد امروز زودتر از معمول از خواب بیدار بشوم؟ قرارِ مهمی با شخصی خاص، یا پای دلیلِ ثانویه ای درمیان بود؟ دندان درد را که در خاطرم مانده؛ چون همین الان هم درحال قلقلک دادنِ اعصابم است. اما..