نمیدانم کِی° آخرین بار بود. اصلا قرار نبود که من به این موضوع فکر کنم؛ این سوال، من را غافلگیر کرد! اصلا فکر نمیکردم تو را در آن دخمه، در پشت شیشه، در زیر کلی دَم و دستگاه رها کنم به امان خدا و برگردم اسفراین. اصلاً حدسش را هم نمیزدم که این مریض شدنِ ساده، این سردردِ پیشپاافتاده، قرار است تو را از ما جدا کند و ببرد در سینهی قبرستان بخواباند، وگرنه قید تمام مشتریهایم را میزدم و تا جایی که جا داشت، کنارت میماندم. سرِ آن دکترهای بیوجدان که نتوانستند بیماریِ تو را درست تشخیص بدهند، داد میکشیدم، فحش میدادم که اینگونه ساده، با یک ناخوشیِ خندهدار، تبدیل به بزرگترین خلا زندگیام نشوی. حتی از خلا وجود یک یارِ مونث هم، عمیقتر، واقعیتر!
دلم برایت تنگ شده و نمیدانم، یعنی نمیتوانم به زبان بیاورم: « خدا روحت را بیامرزد! روحت شاد یا... » خودت، روحت بودی یا جسمت یا ترکیبی از هردو، این را نمیدانم اما خوب یادم است که در بچگی، بزرگترین حامیام بودی و در بزرگسالی، اولین مشتری ثابتم. دروغ بزرگی است اگر بگویم ازت دلخور نبودهام! مگر میشود آدم از آدم ناراحتی به دل نگیرد؟ اما اینها حتی خدشهای به دیوارهی این خلأ، وارد نمیکنند.
حسِ بدی، درِ گوشم وِزوِز میکند: « این ناله کردنها، این اشک و اذعان دلتنگیها، اینها همه مُسکنی بر دردهای این روزهایت هستند، نشعه که شدی، این حجمه هم، تهنشین میشود میرود در تاریکایِ جایی درونت، پنهان میشود و در خماریِ بعدی، باز میآید و... » و این، بدجور، زخمِ دلتنگیام را فشار میدهد و بعد از مقاومتی چند لحظهی، با خودم میگویم نکند راست باشد... و الان این فکر از ذهنم رد شد که: « حتی اگر تمام این فرضیه، درست هم باشد، میشود اینطور به ماجرا نگاه کرد: او، باز حامیام شد! درست در جایی که در گوشهای از رینگ، گیرافتاده و کسی نیست که « نگفته » از راه برسد، سینه سپر کند و داداشکوچیکه را نجات دهد! تنها با خاطرهای زیبا، از روزی که حضورش، تنها قوت قلبم بود... »