جمعه بود و وقتی بیدار شد، کسی در خانه نبود که روز را بهش خوشآمد بگوید. با چشمانی که به زحمت، مسیر او را تا دستشویی برایش مشخص میکردند، از رختخواب جدا شد و رفت تا ببیند چه میخواهد بشود. طبق عادت سری به یخچال زد. چه چیزی داخل آن باشه و نباشد و چه این را از قبل بداند یا نداند، همیشه به این عادت وفادار است. در یخچال را باز کرد. قفسهها را یکی یکی وارسی کرد: از پایین به بالا و بلعکس. چیزی که توجهش را جلب کند ندید. این کلافهاش نکرد. همین است دیگر! قرار نیست که همیشه قفسهها از سنگینی، رو به پایین، شکم بدهند؛ گاهی هم این شکلیست. از طرفی، کثیفیِ چشمانش و خوابآلودگی را توجیهی به این نتیجه دانست؛ پس تصمیم گرفت تا سراغ همان کاری که اول باید میکرد، برود و با یک نیشخند، ملاقاتی مفصل را واگذار کرد به زمانی دیگر.
سیفون را کشید و از صدای پر شدنِ مخزن آن، برای یک هنرنمایی استفاده کرد؛ همهی کنسرتها که در حمام برگزار نمیشوند؛ گاهی هم به این صورت، تنوع لازم است! مقابل آینه شِکلک درآورد ولی میدانست که دارد چروکِ روی پیشانیاش را وارسی میکند. پیری به او میآمد. برخلاف عقیدهای که اکثر مردم در مورد این برهه دارند.