با بچهای در شکم، آمده بود تا لباس عروسش را پس بدهد. فروشنده، هیچ حرفی برای گفتن نداشت؛ حرفی نبود که زدنی باشد! تنها سرش را پایین انداخت و با صدایی آهسته، از مشتری خواست تا شمارهی کارت بانکیاش را بدهد. وقتی داشت اینها را به زبان میآورد، نفسش به شماره افتاده بود زیرا شهر کوچک بود و حرفها را باد زود به گوش سایرین میرساند. با اینحال، زمانی که صحبتِ نصفهونمیمهاش به پایان رسید، آنجا که جوابی دریافت نکرد، سرش را که بالا آورد، هیچکس را در مقابلش ندید. تمایلی به اینکه تا ورودیِ مزون، به دنبال او برود را نداشت؛ شاید هم میترسید که نَحسیِ این کابوس، دامنِ او را را نیز بگیرد. خودکار را برداشت و روی اسمِ آقای صارمی را خطخطی کرد و فوراً دفتر را بست و اینستاگرام را باز کرد. خورهای که به جانِ مغزش افتاده بود، این سوالِ سیاه بود که مدام تکرار میکرد: « آخر چرا؟؟ »