بوی عطر چایی، در صبحِ یکی از آخرین روزهای تابستان، یعنی من هنوز زندهام.
خود را مشغولِ نوشتنِ یک دلنوشت دیدن یعنی من اکنون ماموریتم همین است؛ ثبت کردنِ همین دلنوشته. شاید بعد از اینهمه نوشتن، فعلا سهم من از نوشته، همین باشد. این یک سرکوفت یا غُر نیست؛ یک اقرار به ضعف است و پذیرفتنِ همینی است که هستم. یعنی فعلا اندازهی من همین است و من این اندازه را میبینم. یعنی همهی آنچه را که برای حرکتِ رو به جلو لازم است، از دهانِ اهلِ آن شنیدن یا... یعنی دیدنِ درجا زدنِ خود و نتوانستنِ برداشتنِ حتی یک گام؛ دلیلش هرچه میخواهد باشد. یعنی پذیرفتنِ نتوانستن...
این کلماتِ درهم و برهم، در ابتدای یک صبح از مغزم بیرون ریخته شد. خوشحالم که اینطور شد. باید یک سری چیزهای غوطهور در مغزم را از حالتِ شفاهی به تصویر میکشیدم و میدیدمشان. خواستم تا راه گریز را برای مزاحمهای درون سَرم ببندم. ببینمشان، زیر سوال ببرمشان، بهشان بخندم یا ناراحت بشوم از بابت اینکه چرا من بعد از اینهمه آزمون و خطا، هنوز هم آنقدر از قایم کردن واقعیت، در بهم ریختگیهای مغزم لذت میبرم.
پس اگر چیزی از این نوشته اذیتت کرد، دلخور نشو، اینها یک سری افکار هستند که با صدای بلند برای خود بازگو کردم و از شانسِ...تو، سر راه مطالعهات قرار گرفتهاست. تو اینگونه برداشت کن: پاورقیهای اعترافِ یک مجرم که نمیتواند واقعیت را بنویسد!