سگجان، میدانم سرد است ولی سلامِ مرا پذیرا باش! سرد است؛ من نیز این را احساس میکنم ولی این، در ابرازِ صادقانهی احساسِ خوبم نسبت به تو، تاثیری ندارد؛ من تو را دوست دارم!
سگجان، گرسنهات که نیست؟ من هربار که چیزی، مقداری از غذایم باقی میماند، آنرا در جایی که قابل مشاهده باشد برایت کنار میگذارم؛ دیدهایشان که!؟ ببخشید! میدانم تلاشِ قابلِ ستایشی نیست ولی متأسفانه بیشتر از این ( فعلا ) در توانم نیست.
سگجان، من هربار که در این هوای سرد، شما را خسته و گرسنه، پِیِ لقمهای غذا، در خیابان میبینم، دلم یِکجوری میشود. دست در جیبم میکنم و دنبال اسکناسی، چیزی میگردم تا بلکه... اما متأسفانه نیست... مرا به این خاطر ببخشید!
سگجان، میدانم، همانطور که خودتان نیز میدانید، این حق شما نیست؛ این آوارِگی حق شما نیست! ( البته گربهها نیز هستند! ) این کثیفی، این آزار و اذیت، حق شما نیست. این بیرحمیِ ما موجوداتی که ناممان آدم است، نسبت به شما، رَوا نیست ولی بهرحال چیزیست که هست... پس از اقداماتی که برای شما دوستانم انجام میدهم راضی باشید و برایم دعا کنید تا بیشتر شود.
من دههی هفتادی هستم و از قبلترها چیزی در خاطرم نیست. پس لطفاً شما راهنماییام کنید! سوال دارم! آیا آدمهای قبل از ما نسلِ جدیدیها نیز مانند ما بودند؟ همینقدر بیمعرفت؟ به همین اندازه بیمسئولیت و بیتفاوت نسبت به سایر موجودات زنده؟ گمان نمیکنم! آخر از پدر و مادرم و سایر قدیمیها شنیدهام که قَدیمنَدیمها، همهچیز خوب بود؛ همه با هم خوب بودند و همه، همه را، همهچیز را دوست داشتند! این جمله، حقیقت دارد؟ قدیمترها، حال و روزِ دلِ شما بهتر بود؟ به نظر شما، ما آدمهای این دورهی پُر از مَشغَله، میتوانیم به آن روزهای خوش برگردیم؟
یک جملهی بیربط به خاطرم رسید: من که دلم برای کاهگلِ بارانخورده تنگ شده، شما نیز؟