برای مادرم پرتقال پوست کندم، سیب، قاچ کردم؛ او مشغول پوست گرفتن لیمو ترشِ خشک بود برای دورهمیِ فرداشب؛ عمهاینها را برای شام دعوت کرده بود؛ شام قورمهسبزی بود. با چشمانِ نیمسوزَش، با دقتی که نهایتش بود، دانههای لیمو را از گوشتهی آن جدا میکرد و من چه ذوقی داشتم از اینکه میخواهم پرتقال و سیب را کنار هم قاچ کنم و از ترکیبشان کِیف کنم. این حرکت، من را برد به سالها قبل، به خانهی یکی از دوستانم: مُجمعهای روییِ بزرگ و تکههای ریز و درشت سیب و پرتقال و کیوی و موز و... در آن روز، گمانم برادر کوچکترم عباس نیز ( که حالا نیز لَم داده و هنوز دستبهکار نشده و با گوشیاش مشغول بود ) بود اما نمیدانم با اینکه میخواستم این خاطره را با صدای بلند و ذو، برای همه تعریف کنم، نکردم؛ احتمالا ذوقِ پوست گرفتن میوه برای مادرم و حس کردن پدرم کنارم، که خود° سرگرمِ قاچ کردن سیب بود، به آن تجدید خاطره، چَربیده بود! سومِ عید بود و ما داشتیم از بساطی که بیشترش برای میهمانها بود، برای خوشگزرانی خودمان استفاده میکردیم! چه خوشحال بودم از اینکه سیب و پرتقال را در اتاقم، تنهایی° در زیر نور مانیتور نخوردم! گلهای هال، خوشحالیام را مشخص° دیدند؛ حتی گلدانها نیز این را احساس کردند؛ همینطور گلدانهای اتاقم، حتی اویی که میهمانش سفر کرده بود و با برگهای پلاسیده° تنها° انتظار میکشید!