یک دسته از آدمها هستند که خیلی با باقی فرق دارند. آدمهایی که وقتی سوار ماشین میشوند، قبل از چرخاندن سوییچ، دنبال کابلی، چیزی برای موزیک هستند. میشود قیافهی آنها را از دوهزار قدمی تشخیص داد. آنها حاضرند با یک گالُنِ چندلیتری، دوساعت را زیر تابشِ نود درجهی خورشید بایستند و درخواست بنزین کنند ولی برای دستگاه پخش ماشین اتفاقی پیش نیاید. میتوانند ساعتها برای شستن ماشین وقت بگذارند و یکهو باران ببارد و از آن دلخور نشوند اما... مورد پیش آمده است که با سرعتِ صد و بیست، سیتا، ناگهان به سِپرِ عقبِ ماشینِ جلویی کوبیدهاند و با خونسردی از ماشین پیاده شده و خسارتِ ماشینِ آسیبدیده را تمام و کمال ( برای جلب رضایت، حتی قدری بیشتر ) پرداخت میکنند و برمیگردند سمت ماشین خودشان و اگر با دقت به چهرهی آنها نگاه کنید متوجه لبخندی مضحک میشوید زیرا بلاخره موزیک مورد علاقهیشان را پیدا کردهاند. آنها حتی برعکس خیلی از ما، از ترافیک هم لذت میبرند چون یک لیست جدید از موزیکهای نوستالژی دوران مجردیشان را به تازگی پیدا کردهاند؛ خط قرمز آنها همین موزیک است و دیگر هیچ؛ برای همین میتوانی ساعتها جایی معطلشان نگهداری. با کسالتاورترین آدمها حاضرند سفر کنند، تنها اگر طرف مقابل با موزیک با صدای بلند مشکلی نداشته باشد.
دنیای این آدمها با تمام آدمهای دوروبرشان متفاوت است و تمام ناراحتیهایی که شاید بتوانند یک روز کامل را برای دیگران خراب کند، تنها با یک موزیکِ مورد علاقه، به راحتی برطرف میشود. چشم بچرخانی، پیدا کردنشان سخت نیست. اگر شخصی در دوستان و آشنایانتان دیدید که بیشتر حجم اینترنت خود را در جستجوی موزیک مصرف میکند یا کسی که به محض ورود به هر پاتوقی، اولین کاری که میکند دنبال یک دستگاه پخش موزیک میگردد و یا نظرات خاصی در مورد موزیکی که شما دارید پخش میکنید دارند یا موزیک که پخش میشود ساکت میشوند و... به این لیست میتوان گزینههای بسیار دیگری هم اضافه کنید. کمخرجترین آدمهای دنیا که روال متفاوتی برای گذران زندگی انتخاب کردهاند!