ازت، چیز یاد گرفتم ولی بهت نمیگم. پررو میشی آخه. این کارهایی که کردی، مال کَلّهات نبود آخه، از دِلِت بلند شده بود. خب، منم ترسیدم تعریف کنم و کلهات به خودش بگیره و... حالا بیا جَمعِش کن!
یک تولد هفت ثانیهای که برای ثبت کردنش، نزدیک بود گوشیم رو از دست بدم. حوصلهی ثبتش رو نداشتم، درحالی که داشت یکی از زیباترین خصوصیاتِ انسانی رو به تصویر میکشید: به یکی از دوستانش، یادآوری میکرد که هنوز براش مهمه! با یک کیکِ یکنفره و یک شمع روش، ساعت دوازده و خردهایِ شب، رفت درِ خونهی دوستش تا توی اولین دقایق از تولدش و بهش اجازه داد تا شمع رو فوت کنه. شمعی که شکل علامت سوال بود. و من اینوسط فقط همراهیش میکردم. چمیدونم، فندک بزن و کارتنِ کیک رو بنداز کنار پلاستیک زباله و...
نه از آهنگ، خبری بود و نه از فیلم گرفتن، سادهی ساده.
فقط اینکه قبل از همهی اینها، باهاش شرط کردم که باید یه تیکه از کیک رو بده به من و من همین کار رو با پررویی هرچه تمامتر کردم؛ چه اون میخواست نظرش عوض بشه یا نه!
خندهدار بود و البته صادقانه: بهش گفتم فلانی حالا وقتشه که آرزو کنی و اون، نمیدونست. واقعا نمیدونست. فقط مشغول برش زدن یه تیکه از کیک برای من بود تا بقیهاش رو ببره خونه و با خانوادهاش بخورن.
برگشتنی، بهش گفتم: تصویرِ این تولد، تا آخر عمر، توی ذهنش تَتو شد. « سادگیاش! » انقدر که همهچی ساده و دِلی برگزار شد.