قهوه-لازمم. پوووه. چندمیش بود؟ یکیش که اون خانومه مسنِ.قهوه یکی دیگه دختربچههه. دیگه؟ یعنی از صبح تا حالا همین دوتا رو رسیدگی کردم؟ پس چرا انقدر خستم؟ انگار چهل نفر مغزمو لگد کردن. ناشیام؛ قبول دارم! بهرحال قهوه میخوام. عاو... راستی ناهارم نخوردم. طفلی معدم! چی میکشه از دست من. همینطوریشم تا زخم معدهی حاد، یه قدم بیشتر فاصله ندارم. حالا با اینهمه قهوه که میریزم توش و این حجم از استرسی که از آدمای مچالهی دوروبرم هم میگیرم که دیگه واویلا! اگه مامانم الان اینجا بود صددرصد گوشم رو میپیچوند و کشونکشون میبردم خونه و... اون موقع همهچی قدغن بود. فقط بخور و بخواب بود و غذاهای مقوی و... به به! چقدر خوشحالم میشد! مامانجانم، کجایی عزیزم که دلم برای ناز کشیدنهات یهذره شده! دلم میخواد که بودی و من تا ابد بچه میموندم توی بغلت!
گمونم دیگه بسه! سفر به گذشته، اندازه کافی بهم انرژی داد انگار؛ مثل همیشه! خب دیگه، حالا لازمه یه کاری کنم که از این فضا بیام بیرون وگرنه باز باید تا صبح توی رختخواب خَر-غَلت بزنم و...
ساعت چنده؟ شیش. از ناهار که خیلی گذشته، تا شام هم چیزی نمونده. یه چیزه سبک میخورم که سرپا بمونم و بتونم به ادامهی کارهام برسم؛ اشتهامم کور نشه برای شام. بعد سر فرصت یه غذای چرب و چیلی خودمو مهمون میکنم. شایدم یا بچهها زدیم بیرون. هوم! خب، پس با این حساب یه دایجِستیو و یه لیوان چایی میتونه جوابگو باشه. پس عجالتاً فعلا کار تعطیل. بریم نیمساعت خوشگذرونی!