راستش یه حس تلخ، من رو دنبال خودش میکشوند؛ یه روزنهی کمسو، از دل یه تاریکی که به زور خودش رو بهم رسونده بود و نمیگذاشت بیخیال بشم. یه صدایی از درون بهم میگفت که باید ادامه بدم. وگرنه این داستان رو چه به من؟ چرا باید از استراحتم به خاطر کشف یه رازِ بچگانه بزنم؟
مریم ستوده چرا باید این معما رو به وجود میآورد و حالا یهو غیبش میزد؛ اونم برای همیشه و من رو با این داستان بی سر و ته تنها میذاشت! چی شده بود که اون تصادف اتفاق افتاده بود؟ شاید خودش مقصر بوده و بعد از تصادف، عذاب وجدان بهش اجازهی یکجا نشستن نداده و رفته بوده دنبال کمک و... نه. فرضیهی مسخرهای بود! گیریم میدونسته که اورژانس هم مثل خیلی وقتای دیگه دیر میرسه؛ توی جادهی به اون شلوغی، میتونسته از کلی آدم کمک بگیره. اصلا چرا بعدش گم و گور شده و... کاش امیر حالش بهتر بود و... خیلی دوسداشتم گوشی رو بردارم و به بیمارستان زنگ بزنم و بشنوم که حالش خوب شده و میتونه صحبت کنه و من رو از شر این کله راحت کنه؛ که باز از خودم ناراحت شدم. اینکه مثل خیلی وقتای دیگه کم آورده بودم و دست به دامن معجزه میشدم. نمیتونستم ذهنم رو جمع و جور کنم. بدتر از همه اینکه تنها بودم و نمیتونستم از کسی کمک بگیرم!
همهی اون چیزی که برای حل این معما داشتم، یه آدرس از محل سکونت امیر قربانی بود و همهی امیدم، پیدا کردنه مریم ستوده به عنوان اصلیترین گزینه در این حادثه؛ که فقط یه اسم بود. کسی که جواب همهی سوالاتِ من رو میدونست. راستشم بخواین، بیشترین امیدم به مریم بود؛ درواقع رسیدن از خانوادهی قربانی به اون! ولی نزدیک شدن به یه خانوادهی داغدیده، کار اخلاقیای نبود. اما گزینهی دیگهای برای انتخاب نداشتم. کار سختی نبود. میتونستم به عنوان دوست مریم ستوده وارد بشم و بابت اتفاق پیش اومده، عرض ناراحتی کنم. فقط یه جای کار میلنگید و اون این بود که اگه کسی از خانوادهی قربانی میپرسید که چرا مستقیم به خانوادهی خودش سرنزدم، چی باید میگفتم؟ و اصلا اینکه من هیچکدوم از اعضای خانوادهی دو طرف رو نمیشناختم! این سخت ترش میکرد! اما... نه، اینها چیزهایی نبود که بخوام بخاطرش پا پس بکشم! هزارتا بهونه بود که میشد بیارم. هرچی بیشتر صبر میکردم، ترس بیشتر بهم غالب میشد. باید زودتر دست به کار میشدم. سیگار بعدی رو هم روشن کردم و جزییات حرفهایی که باید میزدم رو با خودم مرور کردم. من که کلانتر نبودم که حق اشتباه، باعث خلع درجه یا چمیدونم همینی که توی فیلمها میگن، برام اتفاق بیفته. فوقش این بود که به جواب نمیرسیدم و بیخیالش میشدم دیگه. باید به خودم روحیه میدادم. باید خودم رو برای هر سوال یا اتفاق فیالبداههای آماده میکردم. پس تنها چیزی که باید بهش توجه میکردم، هیجانی بود که انتظارم رو میکشید و منی که از پس انجام هرکاری برمیاد.