+ بیشتره این چیزهایی که امشب میخوام براتون تعریف کنم، قضیههاییِ که خودم راجبش پرس و جو کردم. چون چیزهایی که در موردش شنیدم واقعا هم جای فضولی کردن داشت؛ حداقل برای من اینجوری بود!
+ راستی گفتین چایی یا قهوه؟
_ یه چیزی که بهمون جون بده. انگاری قراره امشب نخوابیم ها!؟
+ صددرصد! پس من برم با یه قهوهی سنگین برای همکارای عزیزم برگردم! غریبگی نکنین. بیسکوییتها دستپخته خودمه ها!
_ عه؟ جدی! تو کی وقت میکنی از این کارا کنی؟
+ همین دیگه! از مزیت بچه بزرگه خونه بودن بودن همینه که مجبوری خودت روی پای خودت وایستی. مخصوصا که مامانتم لطف کرده باشه و از هفت سالگی، مسعولیته خانواده رو به تو سپرده باشه و رفته باشه پی زندگیش.
_ آخ، متاسفم...
+ نه، نباش. خیلیام ممنونشم. اگه نمیرفت فکر کنم هنوز باید چشمم به در سفید میشد که یکی از راه برسه و من رو با اسب خوشگلش ببره و خوشبختم کنه و منم... نه، واقعا ممنونشم. فقط...
_ اوووم! فکر کنم به جای شکر از عسل استفاده کردی نه؟
+ بله! این کارهای ها! عسلِ خراسان!
_ خراسانیای مگه؟
+ معلوم نیست مگه! لهجه به این تابلویی.
_ آخه خالهام که مشهدیه، لهجهاش...
+ درسته. من بچه خراسان شمالیام. بهشته چهارفصل زمین!
_ عووه! چه بااصالت!
+ بله، اینجوریاس! قهوهتون از دهن نیفته!
_ ببینیم چیکار کردی. قهوهتم مثل کیکت درجه یک هست یا نه!
+ بیصبرانه منتظره نظرتونم. ههه!
+ میدونی، شبیه خودم بود.
_ هوم! کی؟
+ همونی که امشب بخاطرش دور هم جمع شدیم. چون یکی مثل خودم بود، مغزمو قلقلک میداد که برم و تَه و توی قضیهاش رو درارم.
_ چطوری به این نتیجه رسیدی؟
+ واضحترینش، تنهاییش بود. اونم مثل خودم از بچگیش تنها بود. خودش باید گلیمش رو از آب بیرون میکشید.
_ بیا یه کاری کن. همینجوری که ما آروم آروم قهوهمون رو سر میکشیم، تو هم با حوصله تعریف کن که ما امشب میخوایم ناپرهیزی کنیم و به یاد قدیما، شبزندهداری کنیم!
+ سعی میکنم ولی قول نمیدم!
+ میگفتم. از هیجانانگیزترین چیزهایی که از بچگیم تا حالا، توجهم رو به خودش جلب کرده، آشنا شدن با زندگی آدما بوده. شاید اسمشو بذارین فضولی یا چمیدونم سرک کشیدن به حریم خصوصی بقیه ولی برای من اینجوری نبوده و نیست. هیچی مثل شنیدن گذشتهی یه آدم، اونم از زبونه خودش، نمیتونه جذاب باشه. مثل یه کتابِ بسته که بازش میکنی و... نمیدونم، اینم سرگرمی منه دیگه!
+ دختر خالم میگفت همه به غیر از پدر شوهرش، لعن و نفرین از دهنشون نمیافتاد. یه مردِ جاافتاده با سر و وضعی تقریبا مرتب که کنار پنجره وایستاده بود و به بارونه اونطرفه شیشه خیره شده بود. لام تا کام حرف نمیزد. همهی کارهای پذیرشِ پسرش رو خودش انجام داد. بوی تند سیگارش از ده فرسخی معلوم بود. چشمهایی پف کرده و گونههای فرورفته، حاکی از سنگینیِ رازی بود که داشت با خودش حمل میکرد.
+ میگفت: « من از این چیزها زیاد میبینم: دستی که قطع شده. سینهای که شکافته شده و به زورِ ملحفه جلوی خونریزیش رو گرفتن. دماغی که خورد شده و... اینها از وعدههای غذایی، روتینتر شدن برام. نه برای من که برای همهی اعضای کادر اورژانس. اما این یکی یخورده با بقیه فرق داشت؛ اینو از صورت جلسهای که مامورهای نیروی انتظامی پر کردن فهمیدم. »
+ شرحِ داستانی که نیروی انتظامی گزارش داده بودند از این قرار بود...
+ واو! چه سنگین شد جَو! بنظرم بهتره یه تنفس اعلام کنیم تا پس نیفتادیم. هنوز راه زیادی تا صبح مونده. نظرتون با سیگار توی تراس چیه؟
_ من که بدم نمیاد!
_ منم همینطور.
+ پس بزنین بریم!