« + میترسم... من می..مممی...ترسم. اونا میخوان اذیتم کنن. من میدونم. مَم..مَمممن میدونم. نه!!! نه نه. من نمیام. من نمیام. نههههههههه! ولم کنییییین. وِ..وِلم کنین توروخ...
_ باشه عزیزم. باشه. هرچی تو بخوای. یه لیوان نسکافه با بیسکوئیت براش بیارین.
+ یه لیوان نسکافه با بیسکوئیت. آره، یه لیوان نسکافه با بیسکوئیت. »
« _ برای امروز کافیه. انگار بعد از کابوسی که دیشب دیده، حسابی شوکه شده و نمیتونه با کسی ارتباط برقرار کنه. تازه داشتیم اعتمادش رو به دست میآوردیم که متاسفانه... فعلا باید بذاریم چند روزی تو حال خودش باشه.
_ آها راستی، کتابهاش رو هم بهش برگردونین.
+ ولی شما که گفتین دیگه اجازهی این کار رو نداریم!
_ اوم. ولی الان شرایط فرق کرده. میبینید که! باید برم. از مدرسه زنگ زدن. دُرسا باز حالش بد شده. اگه اتفاق تازهای افتاد حتما بهم خبر بدین. فعلا. »
« مادرم دیروز مرد. شایدم امروز، نمیدونم. مادرم امروز مرد. شایدم دیروز... عَهههه! من کتابمو میخوام. کتاب خودمو میخوام. کتاب خودمو بهم بدین. اینها چیه دادین به من؟ کتاااااابه خودمو مییییییخوااااام! »
« _ باز که این شروع کرد! تازه از شر داد و بیدادهاش خلاص شده بودیم. مگه کتاب خودشو بهش ندادین؟
+ نمیدونم والا. هرچی تو اتاق خانوم دکتر بود آوردیم دادیم بهش...
_ پس این سر و صداها چیه راه انداخته این موقع شبی!؟
+ نمیدونم. همش هم همین یه جمله رو با خودش تکرار میکنه: « مادرم دیروز مرد... »
_ گمونم من بدونم!
+ تو؟ چیو میدونی؟
_ اسم کتابو دیگه! این یه جمله از یه کتابه.
+ خب. بازیت گرفته. بگو دیگه جونمون رو به لبمون رسوند.
_ بیگانه.
+ آفرین به تو! چه اهل مطالعه هم هستی! حالا میشه بهم بگین این موقع شب اینو از کجا براش جور کنیم؟
_ این آقایِ... چیه اسمش! همین روانکاوِ که تازه اومده، اونروز دیدم تو تِریا نشسته و مشغول خوندنشه.
+ جالبه ها، آمارِ همهجا رو هم داری! حالا از کجا میدونستی... بیخیال. حالا این آقای روانکاو رو از کجا پیدا کنیم؟ کتابو چطوری ازش بگیریم؟ وااای خدا! خودمم چند وقت دیگه باید برم تو یکی از همین اتاقها آروم بگیرم...
_ میخوای برای امشب یه آرامبخش بهش بزنیم؟ تا فردا یه کاریش میکنیم. هوم!
+ این یه بارو میسپرم به خودتون. هر گلی زدیم به سر خودتون زدیم. دیگه مُخم خاموش شده. میرم یه نخ سیگار بکشم، بعد بهتون سر میزنم. »