چند روزی به همین منوال رد شد و یجورایی فراموش کردم که دلیل این دورهمیها چی بوده. روزها، روزهای خوبی بود. مهم نبود چطور میگذشت؛ همین که به خوشی میگذشت کافی بود. برای منی که عادت کرده بودم توی هیچ جمعِ چند نفرهای _ به هر نیتی _ شرکت نکنم، این قطعا یه دستاورد بزرگ محسوب میشد. حالا چرا باید دنبال سوراخ میگشتم که انگشت کنم داخلش. اصلا شاید دلیل این حادثه، این بود که من رو وارد این مسیر کنه و قطعه به قطعه، تکههای پازل رو کنار هم بچینه و برسه به اونی که درحال حاضر دَرش واقع شده بودم. مگه هدف زندگی، چیزی جز همینهاست؟ من رو چه به کشف رازهای سر به مهر، ها؟ همین که جوری با خودم کنار میومدم که تا سرم رو روی بالشت گذاشتم خوایم ببره، یه قدم بزرگ توی راستای پیشرفت مادی و البته معنوی محسوب میشد. مگه نه اینکه انسانهای بزرگ، بعد از طیِ مسیرهای ناهموار و گذشتن از هفت خوان رستم، آخرش به اینجا رسیدن که باید به آرامش رسید؟ مگه آرامش، جز خندیدن در آنِ واحد، و در هر موقعیتیِِ؟ مگه این مهارته کمی محسوب میشد؟ صددرصدِ همینطوری بود! قطعا این ایدهآلها، لازمهی زندگی هر شخصِ ولی هیچکدوم از اینها باعث نمیشد که خودم رو به چالش نکشم، درسته؟ بله، اینها به خودیِ خود درست بود اما به یه شرط! چی؟ هیچی، اینکه وقتی دارم به اینها فکر میکنم، درحال ساخت راه فرار نباشم! همیشه موندن و ادایِ خوشحالها رو درآوردن، اسمش رضایت از شرایط موجود نیست؛ بهتره بگم، اسمش انجام دادن کار مثبت _ درست _ نیست.
با این تفاسیر، و توضیحاتی که تا اینجای صحبتم بهتون ارائه دادم، یا هربار مرور کردن این فرضیات، مطمعن میشم که واقعا داشتم فرار میکردم و این فرار، کاملا واضح بود و این موضوع نتونست از نگاه ریزبین رفیق بابا، پنهون بمونه.
داشتم میگفتم، روزهای شیرین مرخصی، خیلی ساده و بیتجملات، داشتن میرفتن و من سرخوش از این کشف بزرگ، شب روز، خواب و ییدار، در حال پیادهروی و ماشین، داشتم زیر لب زمزمش میکردم. غافل از اینکه گوشهای تیزبین رفیق بابا، هرچیزی که شنیدنش شاید برای شخصِ خودم هم غیر قابل فهم باشه رو هم میشنید. اون بود که مرزهای خودخواهی رو برام شکست و بیشتر ترغیبم کرد تا بیشتر نسبت به مسائل مربوط به دیگران، دلسوز باشم. هرچند من اون مواقع اینجوری فکر نمیکردم. تا قبل از اون روز _ و در کل _ فکر میکردم زندگی یعنی جور کردنِ بهونه _ حالا از هر شکلی _ و ادامه دادنه اون سرنخ، تا جاییِ که نمیدونم. اون بود که من رو تشویق به ادامه دادن کرد. اون بود که بهم اطمینان داد که پاسخ بعضی معماهای خیلی به ظاهر بیربط، دقیقا حاوی اطلاعاتیِ که ما میخواهیم اش.
یه روز، درحالی که کاغذ و قلم به دست، توی سکوت عجیبی غرق شده بودم، مچم رو گرفت و مجبور شدم تا اعتراف کنم و اونجا شد که جرقهی حرکتهای رسمیِ من خورده شد.
حالا وقت، وقت حرکت جدید بود. چه حق با من یا برعکس من _در هر زمینهای _ میبود، دوست نداشتم با غرور و خودخواهی خودم، از این بایت که شاید جایی توی روند کار گاف دادم رو قبول نکنم و حاضر نشم دستِ کمکی که به سمتم دراز شده رو قبول کنم. مهمتر از همه اینکه از تنهایی در اومده بودم، حالا شده بودیم دوتا فکر. دیگه چی از این بهتر. ته قلبم به این رضایت نمیداد که این فرصت رو از دست بدم و با ارضای یه نیاز شخصی، دست از یه تلاش بزرگ برمیداشتم. زمانش رسیده بود که از داشتههام، برای اهدافم استفاده میکردم؛ همون کاری که همه میکنن. همهی داشتهها که مالی نیست، ها!