از اون شب به بعد، رابطهی ما کم کم صمیمیتر میشد. یکی دو روزی گذشت و تصمیم گرفتم که به تلافی شام خوشمزه ای که داده بود، حسابی غافلگیرش کنم و نشونش بدم توی نبوده مامانم، بیمار نَنشستم و نذاشتم آب توی دل بابام تکون بخوره. راستش اینها بهونه بود؛ نیّتم بیشتر دیدنش بود. میخواستم پیشم باشه تا از احساسه امنیتِ حضورش، روتینم بهم بخوره. گاهی بودنه یه نفر، به نبودنه کلی آدم میارزه و اون بدون تلاش، موفق به این امر شده بود.
خلاصه، گوشی رو برداشتم و دعوتش کردم و _ گویا _ اونم باخبر از حالِ دلم، این درخواست رو قبول کرد. بهترین لباسهام رو پوشیدم. خونه رو مرتب کردم و تصمیم گرفتم یه غذای ساده اما پرطرفدار، بینِ پدر و مادرهای نسل خودمون رو حاضر کنم. میخواستم اونم متقابلاً احساس کنه که از بودنش موذب نیستم. خاک گلدونها رو که مدتها بود فراموش کرده بودمشون، عوض کردم و... خسته از کلی فعالیت، چشمام تازه داشت گرم میشد که صدای پیوستهی زنگ در، هوشیارم کرد. همین اولِ کاری بهونه دادم دستش و با چشمای پف کرده، موجبات خنده و شادیِ دورهمیمون رو فراهم کردم. قشنگ معلوم بود که از آخرین مهمونی که پاس رو توی خونم گذاشته بود، زمان زیادی میگذشت.
دوسداشتم خواهرم هم میبود تا قدری از این فشار رو به دوش میکشید که از شانس خوب یا بدم، مسافرت بود. برعکس اون، من با کمک گرفتن از _ مهمون _خودش مشکلی نداشتم، چون اون رو مهمون نمیدونستم. توی چایی ریختن کمکم میکرد و اگه قنددون خالی بود، پر میکرد و خلاصه که تا میتونست گوشهای از کار رو میگرفت. اینجوری منم زودتر روم بهش باز میشد؛ چی از این بهتر! با سهلانگاری و شکستنِ یه لیوان، این مقوله روندِ زودتری به خودش گرفت و در نتیجه، مثل اون روزها که مامانم بود، روی وسایل خونش حساسیت نشون میداد، سرش منت گذاشتم. حالا نه واقعا از ته دل ها، نه بابا، روالِ ساختن رابطه رو بلد نبودم و فکر میکردم که این راه، یکی از مسیرهای آشناست. خدارو شکر میکنم که اون از من واردتر بود و میدونست که باید چه عکسالعملی نشون بده.
اون واقعا دوست خوب بابام بود. انگاری در اون لحظهها روح بابام دَرش حلول کرده بود. یا اینکه سالها بود که ندیده بودمش اما جوری رفتار میکرد که انگار یه درصد اینجوری نیست. راست میگن که آدمهای تنها، تنهاییِ دیگران رو خوب درک میکنن. اون روز، چیزی که زیاد بود، خنده بود و گذشت و کمبود، تنها نبودنه حضور فیزیکی آدمهای گذشته بود.