ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

یک داستان شاید (۱۴)


+ چطور بود؟
_ با اینکه یه املت ارزش این سوال‌ها رو نداره ولی... نه، خوبه! من کلا از اینکه پوست گوجه زیر زبونم بیاد خوشم نمیاد و تو خیلی باسلیقه، این نکته رو رعایت کردی. ادویه‌هایی هم که استفاده کردی خیلی خاصه؛ جمله‌ام رو تصحیح می‌کنم: عالیه!
_ نظر منم همینه!
+ دلم برای مامانم تنگ شده... دروغ گفتم بدم میاد ازش. دروغ گفتم نمی‌خوامش. بیشتر از هروقتی _ شاید هرکسی _ بودنش رو لازم دارم. می‌دونین، داستانه دلتنگیه من و اون، یه قصه‌ی بازه که تموم شدنش، تنها با یه اتفاق تموم میشه؛ یعنی برگشتنش! ادامه دادنه این حرف‌ها، به اغراق تبدیل میشه چون کلمات نمیتونن حقِ احساس رو اَدا کنن.
+ ‏اینها رو گفتم که بدونین چرا با وجود اینکه انقدر کنجکاوِ حل معمای مریم بودم، ولی اون شب به خودم اجازه‌ی صحبت راجبش رو ندادم. من یه چهاردیواری می‌خواستم که داخلش تنها به خوشی فکر کنم؛ زندگی با خستگی‌هاش رو، نبودنه اونهایی که باید می‌بودن و... همه رو بندازم کنار و فقط بخندم. اون شب دلم نمی‌خواست چیزی به دست بیارم، می‌خواستم از دست بدم؛ الان رو در برابر گذشته که همه‌چی خوب‌تر بود.
+ ‏توی راه برگشت به خونه بودم که با تمام وجود احساس کردم حالم خوبه؛ بدونِ اینکه از کسی _ از دنیا _ چیزی درخواست کرده باشم، هدیه‌ای دریافت کرده بودم که وادارم می‌کرد بی هیچ بهونه‌ای بخندم. تا خونه خندیدم. برگشته بودم به دوران بچگیم؛ راه می‌رفتم و در همون حین، نوکِ انگشت روی دیوار می‌کشیدم و حروفی نامرئی روش می‌نوشتم. چی بود رو نمیدونم ولی قطعا گوشه‌ای از یه شعرِ زیبا بود این خواسته‌ی خودم نبود، کار دلم بود. خیالم راحت بود که به مقصود دلم می‌رسم. خیالم راحت بود چون دیگه احساسِ سنگینِ تنهایی همراهم نبود. پشتم گرم بود. احساس بچگانه‌ای بود اما واقعی بود چون به محض لمسش، بی‌چون‌وچرا قبولش کردم. به این ترتیب دومین شب رو هم با آرامش سر روی بالشت می‌ذاشتم.
+ ‏اینجاست که میگم وقتی با وجود ناشی بودن و دست‌-تنها بودن و البته احساس منغی‌ای که از اول این ماجرا همراهم بود، چرا بازم پیگیرِ ادامه دادن بودم؛ اینکه میگم من با بقیه فرق میکنم و اگه تصمیم به انجام کاری می‌گیرم، دلایلم سَوایِ باقی آدم‌هاست؛ چون منطقِ من دل منه! دلم بود که من رو اونجای مسیر زندگی قرار داده بود. شاید یکی از دلایلش همین بود.
_ بازم یهویی رفتی سراصل مطلب ها! نه، شوخی کردم؛ متوجهم و البته درکت می‌کنم. قلبا میگم ولی خب جا خوردیم دیگه! ولی واقعا بهت حسودیم شد. به دنیات حسودیم شد! خب، ادامه بده!

داستان کوتاهمینیمالکتابنویسندگیدرام
۴
۰
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید