دختر بودم خب؛ به مادر احتیاج داشتم؛ همون قدر که به پدر. ولی... احساساتی هستن که جنسشون ظریفه. بعضی وقتا هست که چهارتا انگشت رو میخوای که برن لای موهات، وقتی سرت روی پاهاشِ و دخترونه ناله میکن... جوری که خجالت نکشی از اقرارِ تصمیمهایی که مستقیما به بلوغِ جنسیت مربوط میشه!
میدونی، دلم برای یه گپ مادر-دختری تنگ شده! اصلاح میکنم: دلم یه گپ مادر-دختری میخواد. من که چیزی از مادر نفهمیدم.
« اون وقتی که باید میبود، نبود... » کلیشهای ترین دیالوگِ توی فیلما، بزرگترین آرزوی من بود _ هست! _ اینکه چرا نموند، به خودش مربوطه؛ پس جاداره از این حق به جانبی استفاده کنم و بیمقدمه بگم که بدم میاد ازش! آره، میخوام همهی ایرادهای الانم رو بندازم گردن اون؛ اینکه چقدر مرد بار اومدم، تقصیر اونه...
آخ ببخشید، باز افتادم رو دورِ حرف و خوردنی رو فراموش کردم. میدونم، خیلی احمقم! برای خالی کردنِ آت و آشغال های توی دلم، دنبال گوش خالی میگردم!
خب! خانوما چی میل دارن؟ دیشب که سرِ بیشام روی بالشت گذاشتین؛ حقتونه الان جبران کنید! تعارف نکنید، هرچی میل دارین بفرمایین، تا من فقط املت براتون حاضر کنم! هه! خیلی بینمکم نه؟
_ من... یعنی ما، میگیم هرچی خودت دوسداری درست کن؛ زیاد سخت نگیر. فقط بگو این جارو و خاکاندازت کجاست که حسابی تِراست رو به گند کشیدیم. زشته، اینجوری خودمم احساس بدی بهم دست میده، حس میکنم خیلی پررو هستم.
+ برو، برو توعم! یه جوری میگه انگار یه ماهه اینجا خورده و خوابیده! بزار باشه حالا وقت زیاده. نترس، به وقتش انقدر ازت کار میکشم که تلافیش درآد! یه کاری نکن تعریفم رو جایی کردی، بگن خراسانیها مهمون نوازی بلد نیستن! خب، شما تا یه آب به دست و روتون بزنین، من برم املت مخصوص سرآشپز رو حاضر کنم بیام.
_ باشه عزیزم!
_ خب... صبر کن ببینم... آره، الان دیگه رفت. فکر کنم صدامون رو نمیشنوه! بنظرت چیشد یهویی اول صبحی بیمقدمه از مامانش گفت؟