زمان به طرز عجیبی، غیرمعمول میگذشت؛ گاهی خیلی تند و گاهی هم آهسته و خرامان مثل یه حلزون! اما باعث و بانی این ماجرا، خودم بودم پس شکایت، وقت تلف کردن بود. شاید قرار بود اینبار شبیه به اون چیزی که همیشه توی تصوراتم از خودم انتظار داشتم، یه کار رو تا آخرش انجام بدم.
درگیرِ یه سعی شدید، برای طبیعی جلوه دادن خودم، به آدرس نزدیک میشدم. کمر صاف، سر بالا و صورت شبیه یه آدمِ غصهدار. فقط خدا رو شکر میکنم که توی اون لحظه، عینک آفتابیم همراهم بود. وگرنه ممکن بود چشمام لوم بدن.
چیزی که از مزار اون مرحوم تصور میکردم، تعداد زیادی آدم بود که مشغول گریه و زاری هستن ولی هرچی نزدیکتر میشدم، شَکَم به اینکه آدرس رو درست اومده باشم، بیشتر میشد. چند متر بیشتر با مقصدی که داخل گوشیم بود، فاصله نداشتم اما با کمال تعجب، هیچکس رو اونجا ندیدم. همچین چیزی ممکن نبود. مریم ستوده تازه مرده بود و طبیعتاً باید افراد زیادی برای عرض تسلیت اونجا میبودن. چیزی که این فرضیه رو عجیبترش میکرد، این بود که حتی خونهی قربانی هم کسی در رو به روم باز نکرد.
هوا گرم بود و من توی اولین روز از ماجراجوییهام، چیزِ قابل توجهی دستگیرم نشده بود و این اعصاب-خورد-کن بود. وقتی به کسانی فکر میکردم که این کارها، جزء روتینهای زندگیشون بود، مُخم سوت میکشید. این کارها حوصله میخواست. یه صبر و خونسردیِ خاص میتلبید. مهمتر از همه، تخصص میخواست که من تقریبا هیچ کدومشون رو نداشتم. تنها داشتهی من، حسِ کنجکاویِ خاموش نشدنیم بود.
نمیدونم چی، ولی یه چیزی هُلم داد تا خودم رو به مزار برسونم. صدای ساییده شدنه کف کفشهام با آسفالت داغ رو به وضوح میشنیدم. نمیدونم چرا نمیرفتم و توی یه زمان مناسب دیگه برنمیگشتم. به یه قدمی مزار رسیدم. نگاهی به دور برم انداختم و آروم نشستم. یه پارچهی سیاه که روش یه سبد میوه و یه ظرف خرما و شمعی که خاموش شده بود، تنها استقبال کنندههای من بودن. البته نه، اصلِ کاری رو فراموش کردم؛ قاب عکسی که باد، اون رو وارونه کرده بود و عکس صاحب اون معلوم نبود. با جسارتِ هرچه بیشتر، دستم رو دراز کردم و اون رو به حالت اولش برگردوندم. چیزی که دیدم، تا همین الان که دارم باهاتون صحبت میکنم، از جلوی چشمام کنار نمیره: یه عکس که معلوم بود بُرشی از یه عکس دونفره بود؛ یه عکس عروس و داماد. فکرش رو بکنید، یه روبان مشکی که به صورتِ اُریب، عکس یه تازه عروس رو داخل یه قاب، همراهی میکنه. چی از این تلختر میتونست باشه؟ با گوشیم، از تنها مدرکی که از مریم ستوده داشتم، عکس گرفتم، یه فاتحه خوندم و بلند شدم تا برم.
حالم به شدت بد بود خوب و به موازاتِ اون، حسی درونم پررنگتر شده بود که اطمینانم برای ادامه دادن رو بیشتر میکرد.
برگشتم خونه. دوش گرفتم و افکارِ درهم و برهمم رو همراه با بوی تند عرقم، راهیِ فاضلاب کردم و تنها کاری که از عهدهاش براومدم این بود که بخوابم. گرسنگی، بیدارم کرد و نفهمیدم که چجوری یه نون بربری رو درسته خوردم. به هرجا نگاه میکردم، تصویر اون رو میدیدم. دست خودم نبود. هرچی بیشتر سعی میکردم که ازش فرار کنم، کمتر موفق میشدم. بیشتر خوابیدن، بیشتر خوردن، موزیک رو با صدای بلند گوش دادن و... من آدمِ به شدت احساسیای هستم و دیدن اون عکس، اونم توی بهترین حالتی که همجنسهای من، آرزوش رو دارن، چیزی نبود که بتونم راحت ازش بگذرم. ولی... بیشتر غرق شدن، مساوی بود با بیشتر دور شدن از نتیجه و تنها شدنِ من با بزرگترین علامت سوالی که تا آخر عمر میتونست من رو همراهی کنه! پس با تَهموندهی زوری که داشتم، به خودم استراحت دادم و زنگی به یکی از دوستام زدم تا حال و هوایی عوض کنم.
شب که برمیگشتم خونه، توی راه تصمیمی با خودم گرفتم و این بود که هرطور شده تا آخرش ادامه بدم. برای این کار، باید قدم هام رو درست برمیداشتم. برای این منظور، کارهای ذهنی رو تعطیل شد و نوبتِ قلم و کاغذ رسید. به سرعت هرچی در مورد این داستان میدونستم رو یادداشت کردم. مهمتر از همه، سوالی که مدتها قبلتر از اون باید از خودم میپرسیدم، اینکه: من دنبال چی بودم: مریم ستوده موقع تصادف کجا بود؟ برای رسیدن به جواب، باید اسم کسانی که میتونستن به من کمک کنن، لیست میکردم. هرچند، تعداد افراد حاضر توی این لیست، زیاد نبود و این، کارم رو آسون میکرد. در رأس، آقای قربانی بود. یک ضلع از سه ضلع مثلثِ مجهولات من. کسی که میتونست صحبت کنه!
_ ببخشید، میتونست صحبت کنه؟
+ ببخشید، وسط یه بحث جدی، یهویی با لحن شوخی ادامه دادم. ببین، مریم مرده بود. شوهرش هم توی کما بود. میمونه، علی قربانی. تنها کسی که هنوز کاملا زنده بود!
_ ساراجون، میتونم یه سوال بپرسم؟ کسی که خودش خبر تصادف رو به علی قربانی میده، توی صحنه حضور نداره و بعد خبرش میرسه که مرده... این یکم گیج کننده نیست!
+ دیگه!
_ دیگه، همین دیگه! اون کِی پیدا شده و کِی مرده؟
+ راستش خودمم با شنیدن این خبر خیلی شوکه شدم. ولی چیزی که بود، من باید مردنش رو باور میکردم تا از بین زندهها به جواب برسم. جوابی که سوالهای شما هم داخلش جواب داده شده. درضمن، فراموش نکنین که من تنها و البته ناشی بودم!
+ بعد از اولین جرقهی این معما، این اولین شبی بود که داشتم سرِ راحت روی بالشت میذاشتم.