یک خندهی اتفاقی، شاید همان راهحل خیلی از مشکلاتم بود که برایشان کلی سناریو چیده بودم!
به خودم بیایم و ببینم دارم شانهبهشانهی دوستم در پیادهرو قدم میزنیم و من، عوض اینکه با کمری خم و گردنی خمتر و نگاهی که زیرِ خطوط اخم، زوری ندارد و افتاده در سنگفرشها، زیر پای عابران، لگدمال میشد؛ صاف، با یک لبخند، به هرکسی که از روبرو بهم نزدیک میشد و گوشهایم که مالِ رامین بود و حواسم، جایی در این بین، به زحمت، از پشتسر دنبالم میکرد. سایهای از آینده و زمزمههای گذشته و من در این بین، سلانه سلانه، سوار بر حال، درحال ادامه دادن به سمت مقصد اولمان که شیرینیپزی بود.