خوشحالم. خوشحال از اینکه خستهام. دو قاچ پرتغال را با خانواده بالا رفتهام. البته قبل از اینکه شامم را تنهایی در مُجمَعه خوردم: یک بشقاب برنج و قابلمهی قورمهسبزی. و در انتها، از تماشای مادرم، از نمای پشتسر، بالا ( از روی مبل ) چنان کیفی کردم که یادم رفت چند روز است میخواستم مسواک بزنم! چنان قربانصدقهاش رفتم که... جای یک جیغِ خاکستری کم داشت!