اگر واقعا عاشق باشی میدانی که:
هر چیزی آغازی دارد، و پایانی
لحظهای برای آغاز و لحظه ای برای پایان وجود دارد.
و این مسئله هرگز غمگینت نمیکند .
در لحظه ی پایان ، هرگز دل آزرده نیستی، میدانی که آن فصل دیگر تمام شده است. افسرده و نا امید نمیشوی،
به درکی عمیق میرسی، و به معشوقت که تو را ترک میکند چنین میگویی :
"به من هدیههای فراوان بخشیدی ،
به من نگرشهای جدیدی نسبت به زندگی آموختی، پنجرههایی به رویم گشودی که بدون تو هرگز قادر به گشودن آنها نبودم و حالا زمان جدایی رسیده است،
راههای ما از هم جدا میشوند ".
پس او را در آغوش میکشی و با او وداع
میکنی، اما نه با خشم ، نه با رنجش و نه ناراحتی.
بلکه با قلبی مالامال از عشق و سپاسگزاری.
فراموش نکن :
کسی که میداند چگونه عشق بورزد ،
میداند چگونه جدا شود و رها کند...
مهم نیست این حرفا مال کیه. مهم چیزیه که ازش برداشت میکنی! شب و روزت رنگی رفیق