خودش چادری بود: با قَدی حول و خوش یک متر و شصت سانتیمتر و مردی که کنارش قدم برمیداشت، با یک شلوار جینِ نسبتا جذب و کاپشنی بادگیر-مانند، با یک هِدبَند و قدی تقریبا یک سر و گردن بلندتر، لاغر و قَلمی، با کتانیهای سادهای، مکملش بود.
با انگشتانش، انگشتان او را به بازی گرفته بود و او به این کار، تن نمیداد! نگاهِ هَم-قدمش، سَروسنگین، به روبرو، آدمها و ماشینهایی که در خیابان در رفت و آمد بودند بود. او اما با عشوهای که از پشت شیشهی مغازه ( جایی که من ایستاده بودم ) هم واضح بود، نگاهش را تحریک به خنده و توجه به خودش میکرد! با تمام تلاشهایش، تا حدودی موفق به انجام این کار شد اما نه آنقدری که درخورِ این تلاش باشد!
من در پشت پردهی کنجکاوی، صاف ایستاده بودم و در سرم به دنبال فرضیهسازی برای علت این سردیِ آن مردِ بلندقامتِ جدی بودم! از من دور میشدند و من برای پیگیری بیشتر، مجبور به تغییر موقعیت خود و زاویه دادن به گردنم شدم! در حالتِ صورتِ او ( زن ) تاثیری از دلخوری دیده نمیشد؛ گویا به این رفتار عادت داشت؛ اتفاقا شاید شیفتهی همین دست رفتارهای هم-قدمش بود: از آن زنهایی که هرچه بیشتر اَخم و تَخم از مردشان ببینند، بیشتر از او حساب میبرند و متوجه میشوند که بیشتر دوستشان دارد. نمیدانم! کاری به این ندارم که آیا دلیل این رفتارشان، مسائل خصوصی و یا عمومیای بوده! وقت برای این کارهای اضافه نداشتم؛ یعنی داشتم ها ولی دیگر دلم نمیخواهد دیگران را به خاطر رفتار و ظاهرشان قضاوت کنم یا شاید هم نمیخواستم در واقعیتِ داستان، دست بِبَرم!