حضور در خوشحالیهای کسانی که روزی درد کشیدنشان را با چشمان خود دیدهای، یک پله بالاتر از معجزه است! امشب یکی از آن شبها بود؛ تولد بیست و هفت سالگی دوستم که شاید دلش نخواهد نامش را بیاورم! روزی، در کمال حال بد بهسر میبردم که اتفاقی از مقابل مغازهاش گذشتم و ناخواسته وارد داستان تلخش شدم و گوشهایم را به صدای نالههای سیاه و سفیدش قرض دادم؛ درحالیکه خود نیز، مترادفش بودم و امشب بعد از گذشت نزدیک به هفت ماه، در عکسهای تولد بیست و هفت سالگیاش، شِکلَک درمیآوردم و وَلَعم برای خوردن کیک تولد را فریاد میزدم! نمیدانم از چه کسی اما تشکر میکنم: از زمان، کائنات، نیروی برتر و یا... متشکرش هستم برای قرار دادن من، در این شرایط و نشان دادن این بعد از زندگی که وجود دارد و قبلتر از آن، نمیتوانستم ببینمش!