یک تمرین

می‌توانستم مشتم را پر کنم و تمام محتویات جیبم را به یکباره درون دهانم بریزم اما نمی‌خواستم. می‌خواستم دانه به دانه زیر دندانم احساس‌شان کنم. این زحمت را به خود بدهم تا آن‌ها را دانه به دانه از جیبم در بیارم. می‌خواستم تا با این کار، آرامش را به وجودم دعوت کنم. می‌خواستم تا با این کارِ به ظاهر بیهوده، قدری از سرعتِ افکارم کم کنم. برای من، افکارِ پریشان، رابطه‌ی مستقیمی با عجله کردن دارند؛ کارهای نصفه و نیمه؛ غذاها را نَجَویده قورت دادن! آمدم تا از بیرون، درونم را آرام کنم. نمی‌دانم حقیقتا موفق به این کار شدم یا نه اما حداقل نتیجه این بود که طعمِ سویاهای آجیلی را احساس کردم!