گاهی بین راهی که خلاف جهت مقصدِ روتینم است، از زُقزُقٌ کف پاهایم، واضح° نیمهراهبودن را میشنوم! متوجه میشوم که فریاد میزند به فکر وسیلهای برای برگشت باشم و... دروغ چرا، ترس، مانع لذت بردن از کشفهای جدیدم میشود، بااینحال ادامه میدهم: مانند سرکشیدنِ حلیمی که مادرم برای پختنش اقلا هفده ساعت، وقت صرف کرده و ناگهان... خود را افقی، برروی رختخوابم پیدا میکنم که نگاهم به ساعت گوشی است؛ درحالیکه کف پاهایم به نشانهی اعتراض یا نمیدانم چه، سکوت کرده! برای توصیف این صحنه، دمدستیترین ابزاری که پیدا میکنم، یک قیچی است که از آخرین تصویرِ جدید، ( کشف ) به اینطرف، برش خورده و به همین الان چسبیده: یک تدوین با منظوری خاص: هیچ تصویر تکراریای درش نیست!