آقا قبل از خوندن این متن، یه سوال داشتم! فکر کنید نظرسنجیه؛)) شما با کدوم سبک از نوشتههای من ارتباط برقرار میکنید؟ ادبی ( یعنی همین سبکی الان نوشتم ) یا محاورهای!
خوشحال میشم جواب بدید! برام مهمه!
سپاس. حالا بریم سَروقتِ متن!
نگاهش تا من کِش آمد و من داشتم به دوربین لبخند میزدم. او با همهی وجودش احساسی که به من داشت را اِبراز میکرد و من میخواستم این احساسِ زیبا را، به تصویر بکشم. او در هرجا که میخواست، به راحتی میتوانست احساساتش را دقیقاً به همان صورت که درونش شکل میگرفت بروز دهد؛ از همانهایی که میگویند درون و بیرونشان یکیست! این کار، برایش یک امرِ کاملاً عادیست. انگار که از ابتدا اینگونه برایش تعریف کرده باشند؛ از دیگر همنوعانش به مادرو پدرش و از ایشان به او و احتمالا به همین شکل تا آخر! خوشابحالش! بهش حسودیام شد!
او هر زمان که اراده کند، دستش را دراز میکند و از درختِ تمایلاتش، مورد علاقه هایش را میچیند و آنقدر سخاوتمند است که میوهاش را به اطرافیانش که من باشم نیز تعارف میکند و اصلا برایش اهمیت ندارد که کسی دیگر هم این را ببیند؛ متوجه شود که او حالش خوب است یا چمیدانم، باور کند که او از پسِ انجامِ کاری برمیآید یا نمیآید. او هیچ علاقهای به تظاهر ندارد. پس باز هم خوشابحالش!
در عکس، کاملاً معلوم است که او تمامِ حواسش به من است و تک تکِ حرکاتم را زیر نظر دارد اما من فقط دنبال این هستم تا برای خود ثبت کنم که حالم خوب است؛ البته این بهترین برداشتی است که میشود کرد: مثلا من به دنبال تظاهرِ این حال برای دیگران نباشم!
راستش را بخواهید الان که دارم فکر میکنم، میبینم که دوست دارم در آن عکس، جایِمان با هم عوض شود! او قاطعانه به دنبال این است که خودش را به احساسش نزدیک کند و من دقیقاً عکسِ او، دارم از احساسم فرار میکنم! اعتراف میکنم! من به دنبالِ تأییدِ دیگران هستم! این یعنی ضعفِ من و تلخ است. اما کِی میشود از این حالت خارج شوم؟ همه میدانند و من نیز: اینکه صادقانه به این ضعف اقرار کنم؛ بپذیرم که ضعیف هستم؛ این را قبول کنم که من نمیتوانم بدون دیگران خوشحال باشم! این اولین قدمی است که میتوانم برای گذر از این مرحله و رسیدن به آن چیزی که میگویند « یک حالِ خوبِ واقعی » بردارم.
با تمام اینکه اعتراف به این ضعف، حالم را بد میکند اما اگر حالی که بعد از آن، انتظارم را میکشد، همانی باشد که انتظارش را دارم، زحمتش را به جان میخرم!
