یک بالایی!

یک زمینی، که هنوز قسمتِ بزرگی از وجودش در آن بالاها باقیمانده بود، امشب منِ زمینی را زیر نظر گرفته بود. باعثِ افتخارم بود. تمامِ حواسم را پرتِ جایی دیگر کرده بودم تا بیشتر از این موهبت بهره ببرم. آخ که چه کِیفی داشت! تمامِ سنگینیِ نگاهش را برروی پوستم احساس می‌کردم. به جرات می‌توانم اعتراف کنم که چیزی در زیر پوستم به غَلَیان درآمده بود! به اصطلاح، مورمور می‌شدم و نمی‌خواستم از آن حالت خارج شَوم!
آخرِ وقت بود و گرسنگی و خستگی، هرکدام از سویی به سمتم هجوم آورده بودند و هوشیاری‌ام را تحت تاثیر قرار داده بودند. بعد از تقریباً یک هفته قرنطینه و بخور‌ و بخواب، هیچ تمایلی به تحملِ ماندن نداشتم و تمامِ وجودم، رفتن را فریاد می‌زد اما نمی‌دانم هَستی، آن موجودِ غریبه‌ی آشنا را از کجا برایم دست‌چین کرده و در این زمانِ خستگی، سرراهم قرار داده بود! درخواستِ دیشبم از آن بالاها، این بود که برای مشتری‌های آخرِ وقت، مقداری حوصله در وجودم ذخیره بماند و ایشان در این قول و‌قرار، عجب وفایی کرده بودند! صادقانه اعتراف می‌کنم: اگر قرار بود امشب شام نخورم و به خاطرِ آن موجودِ دوست‌داشتنی، تا صبح را در مغازه سَر می‌کردم، نه نمی‌آوردم! راضی کردنِ مغز کاری نداشت! این‌ها از تمرین‌های این‌روزهای من هستند! این اتفاقاتِ نامعمول، تجربه‌هایی بسیار بسیار خواستنی هستند که می‌دانم چشم‌اندازِ روشنی را برایم درنظر گرفته‌اند!
مگر می‌شود موجودی که هنوز قسمتِ بزرگی از وجودش در آن بالاها باقیمانده و امشب لطف کرده، قدم بر چشمانِ من نهاده، در تَهِ جیب‌هایش، هدیه‌ای برای این منِ تازه‌وارد، این منی که چشم‌انتظارِ روزهای زیباست، کنار نگذاشته باشد؟ از دیدِ دیگران، این به مثالِ یک عدد شکلات است برای یک کودک! ولی کسی چه می‌داند تمامِ دنیای یک کودک، در بُرشی از زمان، همان یک شکلات است؟ چقدر باید ریاضت کشید، چقدر باید دودِ چراغ خورد تا به این درجه از کیفیت از زندگی رسید؟ مگر نه اینکه در لیستِ اولویت‌های آرزوهای هر انسان، زندگی در لحظه است؟