برای خودش از خانه، یک میان-وعدهی سبک آورده بود. عادت داشت بین هر وعدهی غذایی، یک چیزی که جلوی ضعفش را بگیرد، بخورد. البته اسمش سیر شدن بود؛ اصلِ داستان، چیز دیگری بود: اینکه برای چند دقیقه، از جَوِ فشردهی کاری، فاصله بگیرد و درحالیکه مشغول صرف میان-وعده است، ذهنش را آرام کند.
البته زمانهایی هم پیش میآمد که هجومِ سنگین مشتریها، این اجازه را به او نمیداد و همین، بهانهای میشد تا میدان به دستِ ذهنِ وسواسیاش بیفتد و تا میتواند، به بازی بگیردش! در اینگونه مواقع بود که زود عصبی میشد و تمرکزش را از دست میداد و کاری را که در کوتاهترین زمان از عهدهاش برمیآمد را، آنقدر کِش میداد که درنهایت صاحبکارش از راه میرسید و ابزارِ کار را از دستش میگرفت و سادهترین و پیشپاافتادهترین کار را بهش میسپرد و خیلی پیش آمده بود که این به اصطلاح آبِ روی آتش، بیشتر باعثِ گُر گرفتنِ شعله شود. پیش آمده بود که بعد از یک همچین حادثهای، محیط را برای چند دقیقه ترک میکرد و میرفت تا هوایی تازه کند ولی صاحبکار و مشتری، چنین فکری نمیکردند! آنها نمیدانستند که این میان-وعده، ظاهرش یک خوراکیست اما درواقع نیروی بَرتَریست که به او اجازه میدهد تا راحتتر ساعتش را با زمین کوک کند! نمیدانستند و بدون هیچ قصدِ قبلی، مانع این تنفس میشدند و او نیز اصراری برای اختصاص یک همچین زمانی بهش نمیکرد؛ زیرا این را خود نیز به تازگی متوجه شه است!
همهی اینها به یک طرف، قسمت سخت ماجرا، آنجایی بود که در خانه چیزی برای این میان-وعده پیدا نمیشد تا با خود ببرد. اینکه چیزی نیست! پیش آمده بود که حتی وعدههای اصلیِ غذایی نیز حاضر نبود! آنجا بود فعلِ « قوزِ-بالا-قوز » سَروکلهاَش از راه میرسید و آنچه نباید میشد، میشد!
این اتفاقات برای آدمهای معمولیای که هرروز میدیدشان، راحت بود اما برای او، یک فاجعه به حساب میآمد زیرا که او یک آدمِ معمولی نبود!
اینها از دیدنِ کسانی که تا حدودی با او آشنا بودند، چیزهای خندهداری به شمار میرفتند اما برای او، زندگی، یک بازی بود که برای لذت از آن، باید به تمامی جزییات توجه داشت! هرکسی جوری بازی میکند و از حاشیه که بگذریم، همین که این توانایی را به دست آورده بود که زندگی را به یک بازی تشبیه کند، خود، یک هنر لازم داشت؛ هنری ظریف که تنها از یک انسانِ غیرعادی مانند او برمیآمد. میدید که اینروزها همه، برای رساندنِ روز به شب، چه جنگهایی که نمیکردند و او چون خود را اینکاره نمیدید، ادامه دادنِ همین بازیِ مسخره را ترجیح میداد!