یک زیرصدای قدرتمند به نام گرسنگی، همراه با نت‌های جدیدی از سبک‌های متفاوت در سلیقه‌ی موسیقیایی من: بی‌کلام، از دوستانی آن‌وَرِ آبی؛ نقش‌خورده بر لایه‌ای مخملین که سرما نام داشت، تحت نظارت صاحبخانه‌ای که پارک نام داشت، دستم را گرفت و در جایگاه خیال‌بافانِ رده‌ی یک قرار داد: آنهایی که از توهم به‌دورند و تنها در ساعاتی خاص، درها را باز و کودکانِ سربه‌هوای ایده و کنجکاوی را در فضا رها کرده و خود، چشمان را می‌بندند و از طعم آب‌نبات‌ترش پرتقالی لذت می‌برند. این گرسنگی، یک سپر محافظتی در برابر خیلی گزینه‌هاست که در هیجاناتِ خوشحالی از کارهای کرده و دلخوری از نکرده‌ها، به سادگی دستم را گرفته و به یَلَّلی تَلَّلی برده؛ او من را تا آشپزخانه‌مان می‌رساند! دوستش دارم.
